IndexIndex  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Take you down.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Sioux

avatar


Posts : 12
Ω : 4

Dog profile
Age: 3 Years.
Lifestyle: Solitair
Partner: This love is killing me

BerichtOnderwerp: Take you down.   do 26 sep - 5:11


We can sleep once we're dead. Sleep is before the dead.



SIOUX
Luidruchtig geraas van regen weergalmde in haar oren, de druppels die met hun zachte getik neervielen op de grond, uiteenspatte en de aarde bevochtigde. Dikke graniet grijze wolken pakten zich samen, lieten lichte tekens van zonlicht door hun licht doordringbare deken, enkele gouden kleurige lijnen tussen al het donkergrijs. Werd enkel gesierd door de stroom glanzende strepen die ongehinderd hun weg naar beneden vonden. Een lichte mist steeg op, kringelde als getemde slangen om haar benen en het lichaam heen. De wereld was belicht met de warmte van de zon. En desondanks was het rustig. Stilte sneed als een bot mes langzaam door je geweten heen. Twee fonkelende, hazel kleurige ogen keken ineens op van hun bezigheden, begonnen spontaan de wereld aan haar linker en rechterkant uitbundig af te scannen. Een geur. Een ergens bekende geur die haar neus binnen drong. Bomen bogen mee met de noordwestelijke wind, regen spatte nog steeds neer op de koude oeverkant. Achter haar klonk het onophoudelijke tekeergaan van de rivier. Geen teken van enig leven afgezien van haarzelf. Nadat ze een teleurstellende conclusie van ‘oninteressant’ had getrokken, boog ze zich wederom over het levenloze ding voor haar voeten, groef verder zonder nogmaals op, of om te kijken. Want zo was het. Afgezien van een één of andere verschoppeling was er niemand geweest. En zelf die was niet meer, kon zich enkel nog maar ‘een maaltijd voor Sioux’ noemen. Niet dat de rest van haar of zijn leven waarschijnlijk beter was geweest. Niemand met een beetje intelligentie zou zich hier tenslotte wagen bij haar behalve als diegene voor haar iets te bieden had. Een vreemd gekraak verdreef de stilte, volgde als snel een mompelende ‘hebbes’ en wederom keerde de kalmte, vergezeld door afzwakkende poten op de modderige grond, terug.

Ze genoot. Er was niets anders over te zeggen. Dit gebied, deze dreigende druk om haar heen. Het voelde als een vakantie, maar dan met wat aanpassingen. Want dat was het tenslotte nu ook. En niet alleen van haar, helemaal niet van haar maar van vele honden eeuwen geleden. Haar kaken begonnen steeds enthousiaster te bewegen, te kauwen op een stukje vlees van het hert van eerder. Maar goed. Een lichte, zeldzame zucht ontsnapte tussen haar tong en het glibberige stuk natte vlees slikte ze door. Terwijl er achter haar een spoor in het zand van een darm tekende, begonnen haar neusgaten ineens luidruchtig te snuiven. Eén wenkbrauw trok omhoog. Wat was dit? Toch niet... Al inhalerend gleed haar neus verder omhoog, willend, wetend.... de oorsprong van de eerder geroken geur. Haarzelf vervloekend dat ze destijds niet geïnteresseerd genoeg was versnelde haar passen, ging over in een draf. Haar gescheurde oor draaide naar voren. Daar tussen het gebladerte... Haar ogen vergrootte zich. Haar onderkaak zakte naar beneden, haar lippen op elkaar drukkend. De kinderlijke, melodieuze klanken dwaalden als zuivere noten over haar tong. Vragend, bijna schattig te noemen terwijl haar lippen zorgvuldig de letters vormde. ‘Wie is daar?'

|| W O R D S: 492 | UTAH ||
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Utah

avatar


Posts : 97
Ω : 8

Dog profile
Age: 6 years old
Lifestyle: Solitair
Partner: Love is a riddle

BerichtOnderwerp: Re: Take you down.   za 28 sep - 6:16

U t a h // 6 years // single // solitair
De regen viel in grote hoeveelheden naar beneden, hij zelf merkte er niks van, soms was er een enkele druppel die de reusachtige takken van de bomen ontweek, her en der over zijn vacht zag je natte plekken, maar zijn ruwe vacht was gemaakt voor kou, voor sneeuw, dus voor nattigheid. Hij kende amper kou, enkel kou van binnen, maar dit deerde hem al lange tijd niet meer. Een glimlach gleed over zijn gezicht toen hij aan de dagen van vroeger dacht, hij had een hekel gehad aan de slechte, de leven nemende slechte. Hij had nooit verwacht dat hij er zelf een zou worden. Dan had ie zichzelf meteen van kant gemaakt.
Hij bracht zijn zwart witte gestalte in beweging, naderde het struikgewas om daar verder beschutting te zoeken. Niet dat hij ver kwam, een onbekende geur gleed zijn neus in, hij fronste zijn wenkbrauwen. Wie stoorde hem in dit eenzame moment van geluk? Het was de regen die hem zo gelukkig maakte, het getik dat de andere geluiden overstemde, de rust, geen last van andere, die waren allemaal angstig om nat te worden in een grot gekropen. Toch was er iemand die zich hier waande, waarom hier? Waarom précies hier waar ze hem stoorde. Hij gromde zachtjes en dribbelde naar de struiken.
De geur van de prooi viel hem op, hij liet hem zijn neus binnen dringen, hij had geen honger, nog niet, maar de geur van eten, vers eten, lekker eten kon hij niet weerstaan. Hert. Welke hond waagde zich om een hért te doden? Het moest iemand van zijn formaat, of groter, zijn, kleinere honden waren gewoon te klein om zoiets groots te vermoorden en niet snel genoeg waarschijnlijk. Het maakte hem niets uit, het enigste wat hij wel wist, was dat hij de teef bewonderde, om haar kracht, om haar snelheid of om haar sluwheid. Iets had haar toegelaten dit hert te doden.
Twee paar hazel kleurige ogen keken zijn richting in, hij liep dichterbij. Tussen de struiken door. De melodieuze klanken van haar kinderlijke stem drongen al snel door tot zijn oren. Zijn rauwe, iet wat schorre stem geluid stond compleet tegenover het hare, toch waren ook de klanken in zijn stem zorgvuldig gevormd door zijn lippen. `Enkel ik,’ zei hij, uit het struikgewas tevoorschijn komend. Enkel hij, op zich al wat redenen om bang te zijn. Genoeg redenen voor een hond van minder groot formaat, maar de teef voor hem was net als hij: Husky. Eindelijk een soortgenoot.
U t a h // 415 words


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sioux

avatar


Posts : 12
Ω : 4

Dog profile
Age: 3 Years.
Lifestyle: Solitair
Partner: This love is killing me

BerichtOnderwerp: Re: Take you down.   vr 4 okt - 5:52


We can sleep once we're dead. Sleep is before the dead.



SIOUX
De wind bracht vele overheerlijke geuren met zich mee. Geuren die haar krankzinnig maakte. Al werd Sioux wel erg snel krankzinnig. Al helemaal als het om een levend organisme ging, zo kwetsbaar in haar bij zijn. De aanwezigheid die haar naderde behoorde daar ook toe. Al zou zich waarschijnlijk weten in te houden, want het vergde bijzonder veel energie als ze haar force uit oefende op iets wat haar proportie in grote had. Een kleiner organisme koste haar echter geen tot weinig energie, een makkelijke prooi bijvoorbeeld was het stuk das dat voor haar half aangevreten in een plas lag. Sioux was een apart geval, maar boven dat levensgevaarlijk. Al pronkte ze er niet meer. Dat was iets wat ze voor haar zelf had, wat ze trainde en verbeterde. Ze wist zelf ook wel heel goed dat ze nog niet zo sterk was, maar ze had het onder controle. Echter niet als ze zo’n walgelijke haat voor iemand voelde dat de kracht leek te versterken. Maar dat was alleen als ze vol haat zat. Ze kon het niet zo makkelijk oproepen bij andere honden, al duurde het niet lang meer als ze zo bleef door trainen. Haar ogen klaarde op toen ze de beeld van een reu vond, een Husky. Haar buurras, beide rassen leken veel op elkaar. Al was de Alaska groter en forser. Al was deze Husky groter dan haar als teef. ’Enkel ik’ Haar lippen krulde wat op. Dit kon nog interessant worden. Ze stapte met volle vertrouwen om de Husky heen. ’En wat brengt ‘ik’ hier’ Ze bekeek de reu zonder enige angst. Want dat had ze gehad in haar ellendige leven. Angst. Vroeger als pup zijnde werd ze zodanig mishandeld door reuen dat ze alleen maar in angst leven. Vlak nadat ze haar force had ontdekt was daar een einde aan gekomen, aan de reuen om precies te zijn. ’Mag ik je naam weten?’ Vroeg ze vriendelijk. Een masker die ze voordeed, want ze had vrienden nodig om verder te komen. [/b]
|| W O R D S: 343
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Take you down.   

Terug naar boven Go down
 
Take you down.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Boundless :: I HAVE NO BOUNDARIES :: LAKE OF MYSTERIES-
Ga naar: