IndexIndex  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Can you keep up? ~

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Can you keep up? ~   wo 22 aug - 7:23

» L A W R E N C E«

Oef, weg uit die stomme bergen met hun kleffe klimaat. Hier in het bos, waar ze na een lange tijd rennen was uitgekomen, was het een stuk koeler, waarschijnlijk door het - nu nog - dikke bladerdak wat de zon tegenhield. Ze had een paar keer achter zich gekeken, maar was op een gegeven moment Lawrence uit het oog geraakt. Ze hoopte dat hij haar wel zou volgen, want anders zou de manier waarop ze afscheid hadden genomen haar blijven achtervolgen, simpelweg omdat ze de reu niet alleen wilde laten. Een hond van haar woord was ze niet zozeer, maar ze wilde zich echter over hem bekommeren omdat hij ook zo aardig tegen haar was geweest, uiteindelijk. Zijn geur kon ze ook niet ruiken, aangezien de wind recht in haar gezicht blies, dus alleen de geuren die voor haar lagen kwamen naar haar toe. Hopelijk zou Lawrence snel tevoorschijn komen. En om er zeker van te zijn dat hij haar tegemoet zou lopen, stopte Vegas op een open plek, zodat ze in ieder geval goed in zicht was als hij uiteindelijk zou komen.
Haar borstkas ging heftig op en neer, ze voelde zich uitgeput. Met een plof liet ze zich op de grond vallen, waarna ze meteen weer met een pijnkreet naar boven schoot. Damn, ze was die wond helemaal vergeten! Maar nu ze niet meer hoefde te denken aan waar ze heen wilde rennen, nu konden al haar gedachten afdwalen naar andere dingen, zoals wat er was gebeurd deze ochtend, toen ze Lawrence ontmoette en nog niet wist wat hem mankeerde. Maar ook naar haar zij, die toch verdomd veel pijn deed. Misschien was dat monster wel echt zo gevaarlijk als de reu zei. Eerlijk gezegd wilde ze dit niet geloven, ze kon niet op over het feit dat er zo iets enorms in dat onschuldige lichaam van hem bevond. Het idee om dat monster opnieuw uit te lokken om te zien wat hij daadwerkelijk kon, was erg verleidelijk, maar Vegas besefte wel dat dit alleen meer pijn zou doen bij Lawrence. En dat wilde ze hem niet aandoen.
Een zucht rolde over haar lippen. De reu was een geval apart. Eerst o zo onschuldig, onderdanig en ongevaarlijk, maar diep van binnen was hij een monster. Hoe ironisch. Het boeide haar, echter aan de andere kant vond ze dat ze zich er niet teveel in moest verdiepen. Ze moest geen vriendschappen sluiten, zo iemand was ze niet en zou ze ook nooit moeten worden. Ze moest eenzaam blijven. Maar waarom?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   ma 27 aug - 5:33

De gebieden waren groot, en het duurde wel een paar uur wou je van het een gebied naar het andere. Lawrence was het vele rennen en reizen wel gewend, maar af en toe een break was wel lekker. Een pauze voor een moment tot rust om wat te eten en te drinken, om vervolgens weer verder te gaan. Dat hadden ze nu al een paar keer gedaan. Er waren weinig woorden bij te pas gekomen, Lawrence liep achter Vegas aan haalde haar af en toe in wisselde blikken en dat was het wel. Er gebeurde weinig bijzonders. Misschien omdat, ze beide diep in gedachten waren verzonken. Lawrence wel in ieder geval. Zijn gedachten bleven maar terug dalen naar gebeurtenis van nog geen halve dag geleden, er was zoveel gebeurd. En nu pas realiseerde hij zich een hoop dingen van toen, kwamen ideeën terug van wat als en hoe zou Vegas… Allemaal vragen die voor altijd onbeantwoord zouden blijven. Hij slaakte een iets wat vermoeide zucht, want dat was hij, moe. Hij zou wel wat slaap kunnen gebruiken, maar dat hoefde Vegas niet te weten. Dus liep Lawrence braafjes achter Vegas aan, hielt afstand maar wel zo dat hij haar kon ruiken zien en horen. Haar kwijt raken was wel het laatste wat hij wou. Lawrence keek naar de grond, diep in gedachten. Toen hij echter naar boven keek was Vegas plots verdwenen, haar geur was er nog wel. Maar hij hoorde haar ook niet meer. ’Shit’’ Mompelde Lawrence. De reu spande zijn spieren aan waarna hij de kant van Vegas haar geur op sprintte. Ongelofelijk snel door zijn onnatuurlijk kracht. Hij arriveerde een open veld en zag Vegas daar, hij hielt stil naast haar. Hijgend en al door het rennen. ’Daar ben je’ Lawrence grijnsde scheef, ’Ik dacht even dat ik je kwijt was’ Lawrence zijn grijns verdween en zag hoe Vegas neerplofte en meteen weer overeind sprong. Duidelijk peinzend over haar wond, ’Geen pijn hm?’ Lawrence keek eerbiedig maar toch nadrukkelijk. ’Gaat het?’ Zijn blik nu plots bezorgd. Want hij was nou eenmaal het bezorgde type, was hij was echt om Vegas gaan geven.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   do 30 aug - 5:31

Finally, daar was die slome loebas. Vegas zag hoe het silhouet van de reu steeds groter en gedetailleerder werd, tot hij uiteindelijk scherp te zien was. Hij hijgde diep, waarschijnlijk uitgeput van de reis tussen de twee gebieden. Zelf had Vegas ondertussen haar ademhaling alweer onder controle, tot ze dus overeind sprong van de pijnschoot en haar ademhaling zwaar werd van deze pijn. Ze wilde doen alsof er niets was gebeurd, en ze hoopte dat Lawrence niets gezien had, maar die verdomde hond leek ook alles door te hebben. "Geen pijn hm?" Het klonk nogal sceptisch. Een seconde keek het teefje beschaamd omhoog, maar daarna maakte ze haar blik weer hard en onverschillig. Als ze zelf deed alsof er niets aan de hand was, zou het alleen maar geloofwaardiger overkomen, toch? "Gaat het" Aan de bezorgde toon in zijn stem kon ze horen dat hij het echt meende, het was geen gemaakte bezorgdheid. Hij was een lieve reu, echt waar, maar hij moest wel snappen dat Vegas zich niet graag liet verzorgen of whatsoever. Dat had ze hem toch al laten weten? "Nee, inderdaad, geen pijn," reageerde ze een beetje bits. Misschien iets bitser dan ze had bedoeld, maar het was er nu toch al uit op deze toon, dus kon ze het beter voortzetten. Straks zou ze nog twijfelachtig overkomen, en dan zou haar dekmantel helemaal zo lek worden geprikt door de priemende ogen van de reu. "En ja, het gaat prima. Dat zei ik toch al?" Ze slaakte een ergerlijke zucht, die ze met moeite opbracht. Om te bewijzen dat er niets aan de hand was, deed ze opnieuw een poging om op de grond te gaan liggen. Ze klemde haar kaken op elkaar toen haar gewonde zij de grond raakte, maar ze dwong zichzelf door te zetten. Toen ze uiteindelijk in een nogal oncomfortabele houding lag - de houding die het gewicht zo min mogelijk op haar wond legde -, verklaarde ze triomfantelijk: "Zie je? Niets aan de hand." Ze keek hem doordringend aan. Niets. Aan. De. Hand.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   ma 3 sep - 2:35

Zijn gedachtes dwaalde af, maar kwamen al snel weer terug bij de situatie toen hij Vegas hoorde praten. Hij kon een lichte grijns niet onderdrukken, blij dat Vegas haarzelf nog was. Zichzelf niet had verandert tegenover hem door alles wat er gebeurd was. ’ Nee, inderdaad, geen pijn’ Lawrence trok een ligt sarcastische kop waarbij hij van nee schudde ’Tuurlijk..’ Hij grimaste, toen hij toch wel de pijnlijke blik in haar ogen zat. Maar Lawrence negeerde het, enkel omdat, Vegas niet wou dat hij zich zorgen maakte om de wond. ’ En ja, het gaat prima. Dat zei ik toch al?’ Lawrence slaakte een zucht, ’Oké..’ Hij knikte, waarbij hij zijn ogen voor heel even sloot en ze daarna waren op deed meteen gericht op Vegas. Hij keek toe hoe Vegas op de grond ging liggen, haar pijn verbergend. Lawrence drukte zijn kaken op elkaar, op geen opmerking te hoeven maken. Toen Vegas eenmaal lag, was de drang om bij haar te gaan liggen erg groot. Maar hij twijfelde, zou niet weten hoe Vegas zou reageren, wat ze zou zeggen. Of ze het wel goed vond. Hij had er verder namelijk geen bedoelingen achter. Plots zonder er verder over na te denken, liet hij zich naast Vegas neerploffen. Er zaten wat centimeters tussen, dus hij raakte Vegas niet aan. Hij kon wel haar warmte voelen, en dat deed hem goed. ’ Zie je? Niets aan de hand.’ Lawrence zijn gezichtsuitdrukking bleef hetzelfde, ’Huhuhmm’ Was enkel zijn antwoord. Lawrence plaatste zijn massieve kop op Vegas haar rug en keek haar aan. ’Vegas..?’ Zijn stem uiterst rustig en kalm, ’Ondanks hoe het gelopen is, ben ik blij te hebben mogen leren kennen’ Dat was toch even iets wat hij kwijt moest. Lawrence was niet echt een hond die snel vertelde wat hij voelde, en was absoluut niet iemand die als een overgevoelige hond begon te murmelen wat hij wel niet vond. Daar liet hij het voor nu bij.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   di 4 sep - 6:52

Het was wel duidelijk dat Lawrence haar niet geloofde toen ze zei dat er niets met haar aan de hand was. Ergens irriteerde haar dit, vooral omdat hij haar door had. Damnit, ze had helemaal geen zin in dit. Ze wilde geen aansteller lijken. Geef toe, met een karakter en reputatie als de hare moest ze zich ten alle tijden sterk houden. En ze wilde de reu niet tot last zijn. Gewonde honden zijn alleen maar overbodig en een blok aan je poot. Ze konden niets, waren zwak, liepen in de weg... Nee, Vegas was niet iemand die zielig ging doen om een wondje. Ze beet stevig op haar kaken, duwde haar neus fier in de lucht en ging door alsof er niets aan de hand was. That's how she rolls.
Toen Vegas op de grond ging liggen, merkte ze tot haar verbazing dat Lawrence bij haar kwam liggen. Er was een respectabele afstand tussen beide honden, maar toch lag de reu aardig dicht op haar. Een beetje ongemakkelijk schoof ze een klein stukje van hem weg, hoewel ze al snel stopte omdat het er zo afstandelijk uit zou zien als hij merkte dat ze bij hem weg probeerde te komen om zichzelf uit de ongemakkelijke situatie te redden. Misschien zou hij denken dat ze hem niet mocht, en arme Lawrence was al zo'n onzeker hondje, dus dat zou niet echt goed doen voor zijn zelfvertrouwen. Een kleine schok ging door Vegas heen toen ze de zware kop van de reu plots op haar rug voelde. Ze staarde strak voor zich uit en probeerde oogcontact te vermijden. Ze voelde wel dat zijn ogen naar haar gericht waren, en het was dus ook lastig om hem niet aan te kijken. "Vegas..?" Bij het horen van haar naam trok er een akelige rilling over haar ruggengraat. Yikes. Ze hoorde niet vaak dat iemand haar naam zei op zo'n rustige en beheerste toon. "Ondanks hoe het gelopen is, ben ik blij je te hebben mogen leren kennen." Alsof de situatie voor Vegas nog niet ongemakkelijk genoeg was, moest Lawrence er een schepje bovenop doen door haar dit te zeggen. Het teefje kon niet goed omgaan met zulke uitspraken. Het liefst wilde ze wegrennen, weg van dit rare mormel. Ze wilde vluchten voor die woorden. Wat moest ze terug zeggen? Ze was niet een hond die haar gevoelens goed kon uiten, en ze was al helemaal niet de juiste hond om überháupt haar gevoelens te uiten. Die waren persoonlijk en alleen voor haar. Waarschijnlijk was ze bang dat anderen haar dom zouden vinden als ze zei wat ze voelde, als ze emoties toonde die niet bij haar pasten. Ook had ze zich geleerd niet te praten over wat er in haar hoofd omging, wat was achtergebleven van de schaamte die ze voelde voor de daden van haar verleden.
Vegas knipperde met haar ogen toen ze merkte dat ze weer in gedachten wegzonk, net zoals aan het begin van hun ontmoeting was gebeurd. Ze moest wat zeggen, nu. En misschien moest ze eerlijk zijn. Voorzichtig wurmde ze zich onder Lawrence' kop vandaan en stond moeizaam op. Beschaamd keek ze naar de grond, waarna ze haar blik voorzichtig op de reu richtte. "Ik kan hier niet op reageren, Lawrence," mompelde ze bijna onverstaanbaar. "Niemand heeft zoiets ooit tegen mij gezegd, wat misschien wel goed is geweest. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan." Ze beet op de binnenkant van haar wang en wendde haar blik weer af. "Neem het niet persoonlijk op en voel je niet afgewezen, want het probleem ligt niet bij jou, maar bij mij." Ha, nu werd ze wel heel poëtisch. Langzaam deed ze een paar stappen naar achteren, draaide zich met haar rug naar de reu toe, en ging weer liggen. Waarom deed ze ineens zo raar? Wat had Lawrence' opmerking bij haar losgemaakt dat ze nu ineens een sentimenteel watje was? Ze herkende zichzelf amper in haar woorden. Tenminste, de nieuwste versie van zichzelf, de versie die was gecreëerd na het voorval met haar moeder en de hele hotemetoot, was zo niet. Misschien was dit de oude Vegas, degene van vroeger.
Een zachte piep verliet haar mond. De gedachten kwelden haar. Ze moesten weg. Weg. Nieuwe Vegas was prima, Oude Vegas moest ophoepelen. Lawrence had zijn stomme mond moeten houden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   wo 5 sep - 7:36

Waarom was Vegas zo moeilijk? Lawrence begon aardig te twijfelen of Vegas wel deed zoals ze echt was. Ze deed zo erg haar best om hard te blijven, om niet terug te varen in een andere fase. Als er überhaupt een andere fase is. Vegas was een groot mysterie, en Lawrence wist niet goed welk plaatje hij bij de teef moet plakken. Een verdwenen plaatje, of Lawrence kon het gewoon weg niet goed plaatsen. Lawrence zijn hoofd lag nog steeds op de rug van Vegas, hij kon het opgedroogde bloed ruiken maar schonk er verder geen nodige aandacht aan. Hij keek Vegas aan die trak voor zich uit keek, alsof ze zich totaal niet op haar gemak voelde. Lawrence was zichzelf, en voelde zich gemakkelijk bij Vegas. Maar Vegas leek het totaal niet toe te willen laten, alsof ze haar gedachtes afschermde. Lawrence slaakte een vermoeide zucht, en had het er maar moeilijk mee hoe Vegas deed, ook gedeeltelijk tegenover hem. Hoogs waarschijnlijk was het gewoon zijn schuld. Vast en zeker, waarneer was dat het niet? Plots voelde hij hoe Vegas onder hem weg schoot, zijn kop viel met een bonk op de harde grond. Hij gaf geen kick, toch nog een voordeel van zijn force. Lawrence bleef lomp liggen zoals Vegas hem had achtergelaten en richte zijn ogen naarboven waar Vegas zich gevond. ’Ik kan hier niet op reageren, Lawrence,’ Oke, dit werd ongemakkelijk. Nu ook voor hem. ’Oke dat snap ik..’ Mompelde Lawrence, iets wat meer onzeker en ongemakkelijk dan daarvoor. Het had hem goed gedoen wat hij eerder had gezegd, maar nu had hij daar meer dan spijt van. Enkel omdat hij Vegas in deze situatie bracht, en dat deed hem ook niet veel goeds. ’’niemand heeft zoiets ooit tegen mij gezegd, wat misschien wel goed is geweest. Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan’ Lawrence keek nu ernstig voelde de gevoelens die Vegas had, het ongemakkelijk niet wetend hoe te reageren gevoel. Zo herkenbaar. Lawrence stond soepeltjes op en ging voor Vegas staat, recht tegenover haar als een spiegelbeeld. ’Niemand?... Heeft niemand ooit iets aardigs tegen je gezegd?’ Nu werd alles wel duidelijk, waarom Vegas zo was zoals ze deed. Het was Vegas, maar toch ook weer niet. Ze verborg iets. ’Ik snap niet waarom, je bent aardig lief en leuk.. een goed gezelschap.. Waarom zou niemand zoiets tegen je willen zeggen?’ Oke, misschien ging Lawrence wat te ver. Maar de woorden leken er vanzelf uit te rollen, en het was de waarheid. Meer kon hij er niet van maken. ’Maar ik voel ook dat er meer is.. dat de Vegas die voor me staat niet voordat wie ze is..’ Waar was hij mee bezig, hij wilde Vegas helpen. Maar waarschijnlijk maakte hij deze situatie alleen nog maar ongemakkelijker. Plots schoot er een idee door zijn hoofd, en vlak daarna sprong hij tegen Vegas op. Gooide zijn poten over Vegas haar gezicht en duwde haar wat naar achter, zijn kracht totaal onder controle zonder haar pijn te doen. Na het speelse duwtje maakte Lawrence dat hij weg kwam. Hij gooide zijn staart speels heen en weer blafte een keer en rende er van door. ’Kijken of je me bij kan houden!’ Brulde hij tijdens het rennen. Dit was totaal iets anders, maar dit zou de ongemakkelijk situatie totaal doen veranderen. ’Of durf je niet?’ Gooide hij er een schepje boven op, als extra uitdaging.

-YOLO.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   za 8 sep - 0:31

Nadat Vegas had gezegd dat ze het moeilijk vond om te reageren op zijn affectie, leek Lawrence ook een beetje ongemakkelijker te gaan liggen. Dat was niet haar bedoeling geweest, maar het reutje moest wel weten waar haar grenzen lagen. Hij kwam tegenover haar staan, en het kostte moeite voor haar om haar ogen niet van hem af te wenden om de situatie zo nog erger te maken. "Niemand?... Heeft niemand ooit iets aardigs tegen je gezegd?" vroeg hij, bijna vol ongeloof. Ze keek peinzend, beet op haar wang. "Vast wel. Misschien mijn m-" Vlug hield ze op met spreken. Het woord 'moeder' kon niet over haar lippen rollen. "Maar niet op deze manier," gaf ze toe, zichzelf proberend te redden. "Ik snap niet waarom, je bent aardig, lief en leuk..." Twijfelend keek Vegas naar hem. Hij wist niet wat hij zei. Hij kende haar niet goed genoeg. Als hij echt wist wie ze was, zou hij direct zijn woorden terugnemen. Ze was niet aardig, lief of leuk. Ze was koel, snauwend en bazig. "Een goed gezelschap..." ging Lawrence door. Ze moest zich inhouden niet spottend te gaan lachen. "Waarom zou niemand zoiets tegen je willen zeggen" Ze slaakte een zucht. "Dat is allemaal niet waar, lomperik." Ze boorde haar ogen in de zijne, en zorgde er nu voor dat híj degene was die niet weg kon kijken. "Dit ben ik niet. Aan het begin van de ontmoeting heb je mij leren kennen, de échte ik. Wat je nu ziet is een hoopje ellende dat meelijden heeft met een reu en zijn monster." Ze loog. Die vreselijke kant van zichzelf was een dekmantel, dat wist ze nu maar al te goed. Ze was niet zo. Tenminste, ze was niet altijd zo geweest. Die dekmantel had ze twee jaar geleden over zich heen getrokken, maar omdat ze zich er zo comfortabel in voelde, had ze hem nooit meer afgedaan. Binnen die mantel was haar veilige plekje waar niemand haar meer pijn kon doen, eentje die haar beschermde tegen de buitenwereld die ze niet wilde zien. "Maar ik voel ook dat er meer is... dat de Vegas die voor me staat niet voordat wie ze is..." Oei, recht voor zijn raap. Het teefje wilde hem wel afsnauwen en zeggen dat hij ongelijk had en dat hij niet zo sentimenteel moest doen, maar dat lukte haar op dit moment niet. Het leek alsof Lawrence een zwak punt bij haar had gevonden, eentje waarvan ze niet eens wist dat ze hem had. Maar ze wilde niet terugkeren naar haar oude gedaante. Dat deed haar denken aan haar verleden, en haar verleden was niet iets waar ze aan terug wilde denken. Dat had ze allang geprobeerd achter zich te laten, en het beste om dat te doen, was een heel nieuwe gedaante aan te nemen. En zo is Vegas gemaakt tot wie ze nu was. "Oké, luister," zei ze, waarna iets zou volgen om zich toch nog te kunnen verdedigen. "Dit ben ik niet altijd geweest, ja? Ik was vroeger anders, maar dat heb ik achter me gelaten. Leven zoals ik nu ben is een stuk interessanter en ik weiger terug te vallen in mijn oude karakter. Dat jij nou toevallig iets heb gevonden om mijn soft side naar boven te halen, is voor mij niet gemakkelijk. Alleen vandaag nog, Lawrence, vandaag zal je dit hopeloze teefje zien. Vanaf morgen moet je niet meer wagen bij mij in de buurt te komen,tenzij je zin hebt in een potje knokken." Haar toespraak was iets feller dan ze van tevoren had gedacht, maar het was goed zo. Nu had ze voor zichzelf een deadline gezet. ze wist dat ze morgen weer kon ontsnappen aan de sentimentele Vegas. Vanaf morgen zou alles weer goed zijn.
Ze voelde zich een stuk opgeluchter nu dat alles eruit was. Schijnbaar dacht Lawrence hier hetzelfde over. Hij had wel zin gekregen in een spelletje. Terwijl Vegas nadacht over de woorden die ze had gezegd, bonkte de reu tegen haar aan, waardoor ze haar evenwicht verloor en op de grond plofte. Ze had zich snel om weten te draaien waardoor ze op haar buik viel. Hierdoor kon ze Lawrence nog net weg zien rennen, terwijl hij opgewekt blafte. "Kijken of je me bij kan houden!" Zo snel als ze kon, krabbelde ze overeind, niet van plan het hierbij te laten. "Of durf je niet?" Vegas zette haar poten in beweging en schoot naar voren, behendig de geur van het reutje volgend, die ondertussen al tussen de bomen was verdwenen. Ze rende, sprong over stenen, bukte voor laaghangende takken, ontweek bomen die in haar pad stonden... Ze voelde zich uitgelaten en blij dat dat serieuze gedoe over was. Dit was veel leuker. "Ik krijg je wel, lobbes!" riep ze, toen ze hem eindelijk in het vizier kreeg. Of het lag aan het feit dat ze sneller was gaan rennen, of omdat Lawrence een beetje was afgeremd, maar ze rende ineens vlak achter hem. Net te laat om te stoppen, botste ze tegen de reu op, waardoor hij gevloerd werd. Zelf viel ze bovenop hem, waarna ze nog een stukje verder rolde. Vlug stond ze weer op, stoof naar hem toe en ging op hem staan. "I win!" gilde ze enthousiast. Met haar poten hield ze die van hem in bedwang, vastberaden hem te houden waar hij lag. "Had je niet gedacht, eh?" Ze boog haar kop naar voren en grijnsde breed voor zijn gezicht. Yep, dit was zoveel beter.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   za 15 sep - 22:59

Hij schoot naar voren en versnelde zijn pas toen hij Vegas achter zich hoorde naderen. Hij tekende een grijns op zijn gezicht waarbij zijn wangen zich vulde met lucht wat een grappig gezicht gaf, hij grijnsde omdat hij blij was dat Vegas zijn uitnodiging tot een potje racen niet afsloeg gelukkig. ’Ik krijg je wel, lobbes’ Lawrence ging nog sneller, zijn poten raasde over de grond. ’Eerst daden dan woorden’ Bulderde hij naar achter. Al snel rook hij de geur van Vegas dichterbij, Lawrence wist dat hij door zijn kracht makkelijk sneller kon gaan. Maar hij wou zijn kracht er nu buiten houden, en gewoon een hond zijn die niet sneller kon dan een normale hond. Plots voelde een klap tegen zijn achterste, hij schoot naar voren zakte door zijn poten en kwam met een doffe klap op de grond neer, met als vervolg dat Vegas op hem en vervolgens door rolde over de grond. ’I win’ Lawrence keek Vegas sarcastisch aan, ’Overduidelijk!’ Hij grijnsde waarna hij opstond en Vegas nog een speelse duw gaf, ’Gefeliciteerd racemonster’ Sprak hij waarna hij zijn tanden in haar schouder plaatste en een speelse grom slaakte, natuurlijk allemaal beheerst en voorzichtig zich niet veroorlovend Vegas pijn te kunnen doen. Vervolgens liet Lawrence zich weer met een doffe klap op de grond vallen, zijn hoofd op de grond omhoog kijkend naar Vegas. Plots klonk er een grommend geluid vanuit hem, ’Ik denk dat ik honger heb..’ Hij rolde op zijn rug, en gleed met zijn massieve poten over zijn buik, ’Jij?’ Zei hij tegelijker tijd dat hij weer terug rolde en kwam te zitten. Hij slaakte een geeuw waarbij zijn bek opensperde en een rij lange scherpe tanden tevoorschijn kwam, met een klap sloot hij hem weer. Alles was luid en zwaar als het om Lawrence ging qua bewegingen. Hij veegde de vloer met zijn staart die over de grond zwaaide. ’Zin om te jagen?’ Lawrence bracht zijn oren wat naar voren die fiers op zijn kop stonden, ’Mwaa ik wel..’ Hij sprak zo erg alsof hij op zijn gemak was, en dat was hij ook. De situatie was verbeterd, en hij liet het zo. Dit was beter.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   za 15 sep - 23:58

Lawrence grijnsde breed en gaf toe dat ze inderdaad gewonnen had. Vegas sprong van hem af, haar tong uit haar bek hangend, zodat de reu weer vrij was. "Gefeliciteerd racemonster," deed hij er nog een schepje bovenop. Trots stak de Australische herder haar kop in de lucht en keek heel serieus, alsof ze een lintje zou ontvangen voor haar prachtige prestatie. Hierdoor kreeg Lawrence vrij spel, wat hij duidelijk benutte, en hij beet haar speels in haar schouder. Ze schoot met een piep de lucht in, draaide zich snel om en wilde de reu terugpakken door hem opnieuw tegen de grond te duwen, maar hij had zich zelf al neergelegd. Jammer. Een apart gerommel volgde, en even dacht Vegas dat het zou gaan onweren. Ze wierp een blik naar de hemel, maar zag buiten wat donkere wolken, die kenmerkend waren voor het nieuwe seizoen, geen aanwijzingen voor een fikse onweersbui. "Ik denk dat ik honger heb." Aha, dat verklaarde het. "Vast wel. Als ik zo meteen een konijntje in mijn bek heb hangen, word ik er vast aan herinnerd hoe groot mijn honger ook alweer is," grijnsde ze. Met grote ogen staarde ze naar Lawrence, die zijn immense tanden liet zien in een gaap. Ze slikte even. Oei, die had ze nog niet eerder gezien. Tenminste, niet in zijn kalme formatie. Dat ze ooit had gewaagd hem zo uit zijn hol je jagen. De reu vroeg of ze zin had om te jagen, waar ze antwoord op gaf door even op en neer te gaan met haar kop in een soort van slome knik. Toen hij niet uit zichzelf opstond, gaf ze hem een duw tegen zijn kont met haar poot. "Kom op dan, luiwammes," spoorde ze hem grinnikend aan. "Jij hebt hier de meeste honger, dus jij zult het meeste werk moeten doen." Hiermee doelde ze op het feit dat hij waarschijnlijk een hert of zoiets moest vangen om zijn honger te stillen, en dat zij genoegen zou kunnen nemen met een kleine prooi.
Vegas ging hem voor in het bos, haar neus in de lucht gestoken om de geuren op te kunnen vangen. Het duurde niet lang voor ze iets rook wat op everzwijn leek. Everzwijnen waren onwijs gevaarlijk, dat wist iedereen. Maar áls het ze zou lukken er eentje te vangen, hadden ze wel een feestmaal. Het teefje keek over haar schouder om te zien of Lawrence de geur ook had geroken, en om te zien wat zijn reactie erop was. Het zou roekeloos zijn om op een everzwijn te gaan jagen, maar de reu met al zijn kracht zou een gevecht vast wel winnen. Ze kon het niet voorstellen dat Lawrence bang was, als hij wist wat er in hem zat. Dat monster zou hem toch wel beschermen. Daar kwam bij dat hij heel wat mannelijkheid goed te maken had. Eerst als een of andere kruiper overkomen, daarna zijn emotionele kant aan haar laten zien... Zijn waardigheid was best wel diep gedaald, ja. "Nou, waar wacht je op?" fluisterde Vegas, terwijl ze in de richting van de geur knikte. Ze had het everzwijn zelf nog niet gezien, maar over enkele minuten zou hij vast wel voor haar neus liggen. "Je weet wat je te doen staat, right?" Geamuseerd liet ze hem achter en hield zich schuil achter een groepje struiken, waar ze met smart wachtte en Lawrence' bewegingen nauwkeurig volgde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 16 sep - 0:41

Honger, honger. Hij was niet de typische vreetzak, maar nu hij zich realiseerde dat hij al meer dan een week geen fatsoenlijk eten had gegeten, mocht hij van zichzelf zeggen dat hij honger had. Honger hadden ze in Afrika, trek Lawrence, trek. ’ Vast wel. Als ik zo meteen een konijntje in mijn bek heb hangen, word ik er vast aan herinnerd hoe groot mijn honger ook alweer is’ Lawrence lachte kort, maar gaf voorderest niet echt een vast antwoord. Het was zo’n reactie waarbij een antwoord niet van toepassing was. Lawrence lag nog steeds lui te zijn, jagen kwam zo wel een duidelijk antwoord had hij toch. Al kwam daar snel verandering in, kwam hij achter. Hij voelde een duw tegen zijn achterste, iets wat sloompjes kwam hij overeind. ’ Kom op dan, luiwammes’ Lawrence kreunde vermoeid, ’Nu al?’ Mompelde hij, waarna hij nogmaals gaapte. ’ Jij hebt hier de meeste honger, dus jij zult het meeste werk moeten doen’ Lawrence rekte zich uit waarna hij stevig op zijn vier benen kwam te staan, ’Oké oké, je hebt gelijkt’ Vegas ging voor hem het bos in, en was al opzoek naar een geur. Lawrence volgde haar en kwam ook al snel in actie, jagen was voor hem zo’n makkie. Hij was snel, sterk en had betere zintuigen. Hij gooide zijn kop de lucht in en snoof, daar was de geur al. Zo’n 3 km hier vandaan bevond zich een volwassen everzwijn man, zo te ruiken een flinke. Everzwijnen waren gevaarlijk door hun slagtanden die overal doorheen boorde als een levensgevaarlijke spies. En hij was de kebab. Lawrence volgde Vegas, en kwam al snel naast haar lopen. ’ Nou, waar wacht je op?’ Lawrence keek naar Vegas en richtte vervolgend zijn blik iets wat naar links waar zich ongeveer het dier bevond. Hij kon hem niet zien door de bosjes en bomen, maar horen en ruiken kon hij zeker. ’Jaja, ik ga al’ Gromde hij bitter. Hij liep met Vegas mee naar de bosjes waar zei zich schuil in hielt, ’Popcorn erbij?’ Grapte Lawrence. ’ Je weet wat je te doen staat, right’ Lawrence knikte, ’Een eitje’ Hij grijnsde een qua jongens blik waarna hij in actie kwam. De jacht was begonnen. Hij tijgerde laag boven de grond via de bosjes, de wind zat hem mee en stond de andere richting op zodat het dier hem niet kon ruiken. Lawrence kon nu enkel zijn prooi zien. Hij spande zijn spier, kwam nader hielt stil toen het dier opkeek en ging weer verder toen het weer ging eten. Hij naderde nogmaals, hielt stil wachtte af en schoot plots naar voren. Nu nam hij wel het voordeel van zijn Force mee, dat maakte het stukken makkelijker. In een onmensen snelheid schoot hij naar voren, spande zijn spieren en sprong zodat hij binnen amper een seconden bij het everzwijn was. Hij beukte het dier met zijn kracht naar de grond, hielt het op de grond toen het wild overeind probeerde te komen. Ook ontweek hij de slagtanden die naar zijn kop werden gerukt in de hoop zijn hersenen te doorboren. Lawrence twijfelde geen seconden, adrenaline gierde door zijn aderen. Hij opende zijn bek en plaatste zijn tanden over de neus van het dier zodat het onmogelijk kon ademhalen. Hij sloot zo de luchtwegen af. Open wonden zorgde voor bloed. Het dier spartelde nog wat maar al snel verliet het leven hem, en hing het dier slap in zijn bek. Dood. Lawrence liet het dode dier liggen, ’Etenstijd’ Brulde hij richting Vegas, waarmee hij deze prooi ging delen. Hij ging naast het dier zitten, en wachtte op Vegas totdat ze konden beginnen aan de maal. Tenzij Vegas nog iets anders in gedachten had.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 16 sep - 2:36

Shit hé. Eigenlijk had Vegas niet verwacht dat Lawrence zo makkelijk zou doen over het vangen van dat everzwijn. Zonder enige aarzeling was hij naar het beest geslopen, en niet lang daarna waren de twee aan het worstelen. Het was al duidelijk dat de reu de overhand had. Met krachten die men niet voor mogelijk hield, sprong hij keer op keer op het everzwijn tot hij deze met een simpel trucje van kant maakte. Eerder had hij een grapje gemaakt, of ze popcorn nodig had om dit te bekijken, en eerlijk vond ze dat nu wel van toepassing. Ze vond het best spannend om te zien, want everzwijnen waren echt levensgevaarlijk. En tja, zoals al gezegd, Lawrence was in haar ogen niet een hond die de titel "echte reu" het meest waard was.
Verdomd zeg, nog geen vijf minuutjes later zat Lawrence bijna trots naast het dode dier. "Etenstijd!" Vegas spitste haar oren en kwam voorzichtig overeind. Vol ongeloof staarde ze hem aan. Langzaam deed ze een paar stappen naar voren. "Dude, je bent écht een monster," merkte ze droogjes maar bloedserieus op. "Dit is gestoord." Ze deed weer een aantal stappen. "Jíj bent gestoord!" Ze doelde op het feit dat hij zojuist een everzwijn het loodje had laten leggen zonder zelf ook maar bijna een spier te verrekken. Hij leek nog helemaal in tact te zijn, dus waarschijnlijk had de prooi hem niet eens geraakt. Toch wel knap van zo'n onderkruipsel.
Met een elegante beweging nam Vegas plaats aan de andere kant van het everzwijn. Ook al had Lawrence niet nadrukkelijk gezegd dat hij zijn prooi ging delen, zo vatte ze het wel op, en brutaal nam ze een grote hap van het dode dier. De vacht was taai en vergde heel wat moeite om doorheen te komen, om nog niet te beginnen over de haren die meekwamen, maar al met al was het vlees wat eronder verborgen lag overheerlijk. Ze liet het zich goed smaken. Erge honger bleek ze uiteindelijk niet te hebben, want na 3 happen hield ze het weer voor gezien. Het teefje wist donders goed dat dit waarschijnlijk kwam omdat de reu haar eerder deze dag nog op een gevoelige plek had weten te raken, waardoor hij haar weer aan het denken had gezet over dingen die ze allang verdrongen had. "De rest is voor jou, popje," deelde ze mee, met haar kaken op elkaar. Ze stond op, schudde haar vacht uit en opende haar bek in een zelfvoldane gaap. Dat was wel weer genoeg inspanning voor vandaag. Ze besefte dat ze - sinds het begin van de ontmoeting met de reu - nog geen oog dicht had gedaan. Zonder iets te zeggen zocht ze een boom uit waar ze onder kon liggen, zodat ze niet nat zou worden wanneer het ging regenen. Vegas krulde zich op, stopte haar neus onder haar poten en murmelde iets wat bijna onverstaanbaar was. "'k Zie je morgen wel weer, denk ik." Ze haalde eens diep adem, sloot daarna haar ogen. Gedachten van de hele dag doken meteen haar kop binnen, waardoor de slaap nog ver te zoeken was.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   wo 26 sep - 5:02

Een geur van dood dier drong zijn neus binnen, die maar al te welkom was. Hij stond te popelen om te eten, maar hij bleef keurig wachten totdat Vegas kwam zodat ze samen konden eten. Of eerder gezegd het everzwijn verslinden. Letterlijk. Hij keek Vegas na toen ze naderde, en hem aanstaarde alsof ze koeien zag vliegen. ’Dude, je bent écht een monster,’ Lawrence trok ligt een oog op, ’Moet ik dat opvatten als een compliment?’ Hij grijnsde, ’Dit is gestoord.’ plots keek bedroeft, maar gespeeld, ’Jij bent gestoord’ Zijn gezicht betrok weer wat, ’En bedankt’ Hij draaide zijn ogen weg. Lawrence sprong plots naar voren en duwde Vegas met haar kop richting het everzwijn, ’Eten en niet mij belachelijk maken’ Hij duwde natuurlijk wel voorzichtig, want hij kon net zo op die manier haar kop eraf rossen. Samen met Vegas aten ze van het dier, Vegas stopte eerder dan hem. Lawrence at verder, en binnen een half uur was er niks meer over van het everzwijn. Zijn honger was echt groot. Hij at dan al wel meer, maar zoveel? Het was een flink zwijn. ’De rest is voor jou, popje,’ Lawrence keek even op grijnsde, zijn tanden rood van het vlees. Hij at de laaste restjes op, totdat er niks meer over was. Lawrence keek hoe Vegas bij een boom ging liggen, hij volgde haar voorbeeld. Maar hielt toch de nodige afstand, hij wou haar niet weer in een ongemakkelijke situatie brengen. Lawrence boerde nonchalant en liet zich neerploffen op een steen. Lawrence hielt van een harde grond om op te slapen. ’ "'k Zie je morgen wel weer, denk ik’ Hij keek niet op, ’Absoluut, welterusten’ Zijn poten hingen over de zijkant, sloom viel hij in slaap. Half wakker, alert voor gevaar zoals altijd. Lawrence was een stille slapen, en dommelde al snel ver weg in dromen land. Klaar voor de dag van morgen.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 21 okt - 9:28

Zo probeerde Vegas eerst zo charmant mogelijk aan het everzwijn te beginnen, zo liet Lawrence haar plan in het water vallen. Hij duwde haar kop met brute kracht in het dode beest om aan te geven dat ze moest eten en moest stoppen met die stomme opmerkingen van haar. Het teefje grijnsde breed in de vacht van de prooi, en deed braaf wat haar bevolen werd. Toen ze klaar was, viel het reutje aan. Hij schranste erop los, zeker niet van plan de moeite te doen om netjes te eten met een lady in zijn bijzijn. Toen ze een plekje had gevonden bij een boom om een welverdiend slaapje te krijgen, betrapte ze zich erop dat ze hoopte dat Lawrence bij haar kwam liggen zoals hij een tijdje geleden ook had gedaan. Natuurlijk zou dat weer toch een nogal ongemakkelijke situatie hebben geleid, aangezien Vegas niet geheel zeker was van wat ze moest voelen tijdens zulke toch wel gevoelige momenten. Ze kreeg het gevoel alsof ze zich dan teveel bloot legde, iets wat ze al jaren had proberen te vermijden. Toch voelde ze een scherpe steek van leegte in haar hart prikken toen ze met één geopend oog keek naar het reutje, die zich een eindje bij haar vandaan op een steen legde. Hij had haar wel welterusten gewenst, maar dat was niet genoeg. Ze had behoefde aan een beetje affectie van de schattig onhandige reu. Ze wilde weer weten hoe het voelde om in slaap te vallen tegen een warm lichaam in plaats van elk dutje alleen door te brengen. Het familiegevoel, dat veilige, fijne gevoel van het idee dat anderen over je waakten, dat gevoel wat ze al lang geleden voor het laatst had gevoeld, dat wilde ze. Vanavond. Ze sprong overeind, deed een paar passen richting Lawrence, en bleef even twijfelend met haar poot in de lucht hangen voor ze een volgende stap waagde. Wat zou hij ervan vinden als ze, nota bene na haar afwijzing van eerst, ineens bij hem kwam liggen? En hoe moest ze dan uitleggen waaróm ze zich tegen hem aan had genesteld? Vegas slikte om haar droge keel te bevochtigen. Drie snelle stappen naar voren. Lawrence lag vlak voor haar op de steen. Ze aarzelde opnieuw, maar wist dat het nu al te laat was om terug te gaan. Als hij nu zijn ogen open deed, zou ze niet meer terug kunnen. En het was zeer waarschijnlijk dat hij haar al had gehoord. Shit.
Kalmpjes plantte het teefje haar voorste poten op de koude steen. Ze voelde Lawrence' warmte. Die al te bekende, al te fijne warmte. Pure nostalgie. Eén achterpoot werd op de steen getild, terwijl ze haar blik strak op de reu gericht hield. Voor ze het wist lag ze in de bocht die hij met zijn lichaam maakte. Ze drukte haar neus in zijn vacht, en verstopte daarna haar hele gezicht erin. Het voelde goed. Het voelde zoals vroeger. Verschillende herinneringen kwamen terug, de goede en de slechte. Maar het was oké. Dit was wat ze lange tijd had gemist, en het feit dat ze het nu weer eventjes had kunnen voelen, was net genoeg.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 21 okt - 21:22

De slaap had hem nog niet helemaal overmeesterd. Lawrence was nog gedeeltelijk wakker en kon alles horen en ruiken. Zien niet want hij had zijn ogen dicht. Lawrence ontspande zich, luisterend naar de ademhaling van Vegas, dat was hetgene wat hem rustig maakte. Lawrence slaakte een luidde zucht, waarbij zijn lichaam wat omhoog kwam van te rots. Vervolgens begon hij zich weer te concentreren op de ademhaling van Vegas. Toen realiseerde hij zich ook de ademhaling dichterbijer was gekomen. Hij luisterde weer, nog dichterbijer. Lawrence kon het haast niet weerstaan om zijn ogen open te doen, maar iets in hem vertelde dat niet te doen. Nog dichterbijer, nu kon hij haar hart horen kloppen. Iets sneller dan normaal. Toen hij hoorde hoe Vegas op de steen kwam, opende hij voorzichtig zijn ogen waarna al snel zijn hoofd omhoog kwam. Vegas was bij hem komen liggen, had haar neus en vervolgens haar hoofd in zijn dikke vacht begraven. Lawrence zijn bek was open van verbazing. Was dit een droom? Slaapte hij? Hij beet op de binnenkant van zijn wang waarna de smaak van bloed zich verspreidde in zijn mond, hij droomde niet. Lawrence zijn verbaasde blik verranderde in een warme glimlach. Voelde zich dolgelukkig met Vegas naast zich. Hij legde zijn massieve kop naast die van Vegas, en krulde zijn grote lichaam helemaal om die van haar zodat ze helemaal verdween in zijn vacht. Als een beschermend veld van lichaam.

Hoelaat was het? Lawrence opende sloompjes zijn ogen, wou opstaan maar kon nog net op tijd stoppen toen hij zich realiseerde dat Vegas nog lag te slapen. Nu kwamen alle herrinderingen plots weer naar boven van de vorige dag. Een grijns vormde zijn snuit. Heel voorzichtig stond hij, liet Vegas precies zo liggen zoals ze lag. Zo stilletjes als maar kon sloop hij weg, opzoek naar een ontbijtje. Hij hoefte niet ver te lopen, want hij vond al snel een konijnen familie. In een haast onmogelijke snelheid had hij twee konijnen tussen zijn kaken liggen. In sommige dingen kon hij toch het voordeel van zijn Force zien. Hij sloop weer terug naar Vegas die nog steeds lag te slapen en legde de konijnen bij haar neer zodat als ze wakker zou worden, het ontbijt op bed effect kreeg. Lawrence liep naar een beekje toe en begon gulzig te drinken van het koele ochtend water. Hij voelde zich super, en kip lekker. Zijn spieren haddden de nodige rust gehad evenals zijn hersenen en hart. Met Vegas voelde hij zich beter dan ooit. Hij dronk en dronk, dompelde zijn neus onder en stond al snel ook met zijn poten in het water. Het water gleed over zijn poten en raakte de onderkant van zijn buik. Een geur van ochtend luchte maakte alles nog beter.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 21 okt - 21:59

Blijkbaar had Lawrence inderdaad gevoeld dat Vegas bij hem was komen liggen, want zodra ze zich comfortabel had gemaakt in zijn vacht, merkte ze dat hij bewoog. Ze besloot niet op te kijken, stiekem een beetje bang voor de blik in zijn ogen. Het beste was dat ze niet zag wat hij hiervan vond. Dan kon ze zichzelf in ieder geval voorhouden dat het allemaal prima was, dat er helemaal niets vreemds aan was. Op een gegeven moment werd het aanrakingsveld tussen de twee honden groter, met als oorzaak de grote reu die zich om haar heen had gekruld. Even dacht Vegas erover dat dit wel weer genoeg was, en ze wilde weggaan. Nog net op tijd kon ze zichzelf tegenhouden. Aan de ene kant voelde het raar benauwd, niet prettig, maar aan de andere kant was het veilig en precies zoals vroeger. Het laatste won het van haar ongemakkelijkheid. Het duurde niet lang voor de slaap haar te pakken kreeg. Voor het eerst in tijden kon ze aan één stuk doorslapen, zonder wakker te worden van ieder alarmerend geluid, of gewekt te worden door een verschrikkelijke nachtmerrie.

Het eerste wat ze merkte toen ze haar ogen opende na een lange, diepe slaap, was het feit dat ze alleen was. Weer alleen. Lawrence' geur hing nog wel in de lucht, redelijk sterk zelfs, maar zelf was de hond in geen velden of wegen te bekennen. Was hij weggelopen? Begrijpelijk. Het was gister voor het slapen gaan zo raar verlopen. Waarschijnlijk was de reu zich rotgeschrokken toen hij merkte dat ze naast hem was komen liggen. Hij had haar voor gek verklaard omdat ze niet wist wat ze wilde, aangezien ze bij zijn poging om zo dicht bij elkaar te liggen erg afkeurend was geweest.
Geërgerd slaakte Vegas een zucht. Ze was boos op zichzelf. Waarom faalde ze zo in het leven? Kon ze het dan nooit eens goed doen? Ze sloot haar ogen, legde haar koop op haar poten. Een koude bries woei door haar vacht. Ze was weer helemaal terug bij af.

De tweede keer dat het teefje wakker werd, was door de sterke geur van vers gevangen prooi. Tot haar plezier merkte Vegas dat naast haar twee goedgevulde konijnen lagen. Ze droegen de geur van dood en van Lawrence. Een dankbare glimlach speelde om haar lippen. Vlug verorberde ze de twee, niet wetend of dit wel de bedoeling was geweest, maar de honger won het van haar gezonde verstand. Daarna sprong ze overeind, rekte zich uit, en stak haar neus in de lucht om een spoor van de reu op te kunnen vangen. Gelukkig bleek het dat het niet lang geleden was dat hij de twee konijnen naast haar neer had gelegd, dus kon ze makkelijk zijn spoor volgen. Het leidde haar naar een beekje, waar Lawrence zijn ochtendbad in nam. Voorzichtig liep ze op hem af en bleef aan de rand van het water zitten. "Goeiemorgen," begroette ze hem, om zo zijn aandacht te krijgen. Ze knikte kort naar hem. "Wat doe je hier nog?" vroeg ze daarna bijna argwanend. Het onzekere gevoel was nog steeds niet weggetrokken. "Moet je niet allang zijn... gevlucht?" Ze doelde op de gebeurtenis waar zij bij hem was komen liggen, zonder enige waarschuwing tegen zijn vacht had gelegen om zo een nachtje door te brengen. Maar ook op alles wat er de vorige dag was gebeurd. Het was nogal surreal dat de reu hier was, en zich niet uit de poten had gemaakt om zo ver mogelijk bij haar vandaan te komen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   zo 21 okt - 22:30

De ochtend lucht nam de overhand, Lawrence leek zowat high te worden van te veel ochtend lucht in longen. Hij opende zijn bek en bracht zijn hoofd overeind, waarbij water van zijn kin druppelde. Achter hem hoorde hij Vegas naderen, hij bleef echter wel met zijn rug naar haar toegekeerd staan. Een grijns tekende zijn lippen toen ze sprak; ’Goeiemorgen’, Lawrence bleef staan zijn ogen wazig van het nadenken, ’Ik heb je voor een ontbijt voorzien maar dat had je blijkbaar al gevonden?!’ Zijn stem rustig en vriendelijk. Zijn mededeling door het feit dat de ijzerachtige geur van bloed zijn neus vulde, afkomstig van Vegas ’Heb je lekker geslapen Vegas?’ Zijn stem met zo’n qua jongens streek ondertoon. Hij likte met zijn tong langs zijn vochtige lippen, waarna hij zich omdraaide naar Vegas. Zijn ogen kneep hij iets dicht tegen het velle zonlicht. ’Wat doe je hier nog?’ Lawrence zijn ogen werden weer iets bedachtzamer, ’Waarom zou ik weg moeten gaan?’ Hij opende zijn mond om verder te spreken, haar te vertellen dat hij nooit meer bij haar weg wou gaan, dat hij zich voelde wie hij was, bij haar. Hij voelde zich gelukkig bij haar. Maar Lawrence kon het niet, hij mocht het niet. Wat zou hij Vegas dan wel niet aandoen? Was het dan nog niet duidelijk, nog niet goed? ’ Moet je niet allang... zijn gevlucht?’ Zijn ogen vormde spleetjes, maar werden daarna weer lame normaal. ’Waarom.. Vegas?’ Zijn woorden verbitterd. Hij hielt zich in, bang iets verkeerds te zeggen. ’Wil je mij weg hebben, is dat het? Want ik wil niet bij JOU weg Vegas’ Het woord ‘jou’ sprak hij met volle nadruk. Voor nu hielt hij zich stil, hij zou zoveel kunnen zeggen. Hij wou dit moment niet verpesten. Het moment dat alles voor even perfect was, dat gevoel mocht niet verdwijnen. Voelde Vegas het dan niet?

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   ma 22 okt - 3:02

"Ik heb je van een ontbijt voorzien, maar dat had je blijkbaar al gevonden?" Vegas glimlachte waterig, terwijl ze bijna gehypnotiseerd over het water staarde. De reu vroeg of ze lekker had geslapen. Ze wilde volmondig 'ja' schreeuwen, maar wist haar enthousiasme in te houden. Het was een van de beste nachten die ze ooit had gehad in jaren, echter voelde ze er niet veel voor om dit van de daken te roepen. Ze besloot hem recht voor zijn raap te zeggen waar ze aan dacht. "Waarom zou ik weg moeten gaan?" vroeg Lawrence. Het leek alsof hij verbaasd was, maar dat kon ze zich ook verbeelden. "Ik... tja... dit is niet-" Voor ze haar zin af kon maken, klapte ze haar kaken op elkaar voor er nog meer onzin uit kwam. Ze liet de reu verder spreken. "Waarom, Vegas? Wil je mij weg hebben, is dat het? Want ik wil niet bij jou weg." De arme schat klonk een beetje overstuur, maar ook bitter. Vegas kon wel raden dat ze hem op een of andere manier had gekwetst. Het speet haar dat ze zo fel had gereageerd. Ze had zich wel in mogen houden. Maar nu was het kwaad al geschied, en zat ze hier tegenover een reu wie haar duidelijk maakte dat hij nog niet van plan was haar achter te laten. "Waarom wil je niet bij me weg?" vroeg Vegas, haar nieuwsgierigheid verbergend. "Law, je brabbelt onzin." Met een zucht sprong ze in het water, greep de reu voorzichtig bij zijn nek en begeleidde hem het water uit. Het was fijner om tegen hem te praten als hij op het droge stond, zodat ze in ieder geval een beetje op dezelfde ooghoogte zaten. "Je wilt helemaal niet bij me zijn. Weet je nog hoe ik je gek heb zitten maken in de bergen? Dat ben ik. Ik ben niet zachtaardig zoals gisteravond. Ik ben... Vegas. Getekend door het leven." Ze pauzeerde even zodat ze de woorden ook tot zichzelf door kon laten dringen. Wat moest nog meer gezegd worden? Het beste was als ze Lawrence in één keer de volle lading gaf. "Ik kan niet vriendelijk blijven, jochie. Vroeg of laat kom ik weer bij mijn gezonde verstand en moet je bij me weg zijn, voor het weer zo uit de hand loopt. Haar helderblauwe ogen bleven strak op de reu gericht. Ze dwong zichzelf streng te kijken, zodat hij duidelijk zag dat ze hem een raad gaf, een lesje probeerde te leren. "Mij moet je niet hebben," sloot ze af, voor ze opnieuw haar kaken op elkaar klemde. Wat moest ze nu doen? Omkeren en wegrennen? Wachten op een onzinnig antwoord? Hoewel ze dat tweede liever niet deed, kon ze niets anders dan blijven staan. Ze stond aan de grond genageld. Ugh, waarom was ze gister nou opgestaan?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   vr 26 okt - 3:31

Hij was ligt geïrriteerd door het feit dat Vegas het niet leek te zien, en Lawrence gewoon geen grote bek genoeg had om het te zeggen. Hij wilde het ook niet, kon het niet. Zijn kiezen knarste op elkaar. Waarna een lange uitheemse zucht volgde, "Ik... tja... dit is niet-" Ze maakte haar zin niet af, waarom niet? Hij wou erop in gaan, maar realiseerde zich dat ze het misschien niet voor niets niet af had gemaakt. Een ligt vermoeide zucht verliet zijn bek. "Waarom wil je niet bij me weg?" Lawrence keek op naar Vegas, ’Simpel Vegas..’ Zijn stem nu rustig, hij moest zich niet verder frustreren. ’Het voelt goed om bij je in de buurt te zien, ik wil niet bij je weg.. ‘ Lawrence keek weer weg, zijn ogen fronsend. ’Sterker nog ik wil bij je blijven’ Sprak hij gemengd met een zucht. "Law, je brabbelt onzin." Lawrence gromde, en keek nijdig naar Vegas. Als een ontevreden kind, die zijn zin niet kreeg. ’Helemaal niet! Jij brabbelt onzin’ Zijn stem nu wat harder. Waarom deed ze dit? Waarom verpeste ze alles wat net nog zo perfect leek? Vegas kwam hem water in en greep hem bij zijn, Lawrence stribbelde niet tegen keek niet eens op. Hij liet Vegas hem het land op trekken. Druppels druppelde van zijn buik en poten. Al die tijd had hij zijn blik niet van Vegas af kunnen wenden. "Je wilt helemaal niet bij me zijn. Weet je nog hoe ik je gek heb zitten maken in de bergen? Dat ben ik. Ik ben niet zachtaardig zoals gisteravond. Ik ben... Vegas. Getekend door het leven." Hij kwam te zitten, en staarde Vegas pal aan. Zijn ogen wat wazig. ’Het maakt niet uit hoe je bent.. ik zal je accepteren zoals je bent’ Zijn woorden zachtaardig, maar toch duidelijk. ’Weet je nog hoe ik mee voordeed? Als een zielig hoopje hond?’ Vervolgde Lawrence, ’Zo ben ik niet.. ooit geweest, enkel als dekmantel zodat het monster niet naar buiten zou hoeven komen. Blijkbaar zat ik fout.. ‘ Hij keek weg. ’Dit is hoe ik ben.. hoe ik ben jou. Wie ik echt ben’ Hij keek weer naar Vegas. ’En jij.. Vegas’ Ging hij verder, ’Ik weet hoe je bent.. doe niet alsof’ Zijn ogen straalde spanning uit, het tegenovergestelde van zijn lichaam houding. "Ik kan niet vriendelijk blijven, jochie. Vroeg of laat kom ik weer bij mijn gezonde verstand en moet je bij me weg zijn, voor het weer zo uit de hand loopt.’’ Lawrence slaakte een zucht, ’Kan me niet schelen.. Je bent wie je bent, dat heb ik maar te accepteren’ Waarom deed ze zo moeilijk. Lawrence begreep het niet, maar wou het zien. "Mij moet je niet hebben," Lawrence stond op, en ging vlak voor Vegas staan. Hij moest naar beneden keken toen hij haar in haar ogen aanstaarde. ’Toch wel’ Hij bleef voor haar staan, haar aankijkend in haar helder blauwe ogen. Het voelde niet ongemakkelijk, het voelde natuurlijk. Hij kon haar ademhaling in zijn vacht voelen.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."


Laatst aangepast door Lawrence op vr 11 jan - 4:40; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   do 10 jan - 9:20

Lawrence' antwoord op Vegas vraag waarom de reu niet bij haar weg wilde gaan, zorgde voor kippenvel over haar hele lichaam. Hij zei dat het goed voelde om bij haar in de buurt te zijn. Iemand voelde zich prettig in haar bijzijn, dat schokte haar het meeste van alles. "Sterker nog; ik wil bij je blijven." Deze ene zin zorgde ervoor dat Vegas' hoofd totaal ondersteboven keerde. Wat een sukkel. Hij wist niet waar hij het over had. Hij wilde bij haar blijven? Was hij helemaal van lotje getikt? De arme reu, hij leek het niet door willen te hebben wie er voor zijn neus stond. Hállo, ze was Vegas. Vegas, oké?
Nadat ze Lawrence uit het water had getrokken, deed ze haar verhaalde, waarna ze gehypnotiseerd naar de druppels staarde die van zijn natte vacht op de grond drupten. Dit deed ze vooral om afleiding te zoeken. Ze wilde niet luisteren naar zijn stem, die een of andere stomme bekentenis aflegde. Hij verklaarde dat zijn zielige act ervoor had moeten zorgen zijn monster binnen te houden. Ook zei hij dat hij zich voordeed zoals hij was bij haar in de buurt. Natuurlijk. Moest ze dat geloven? Ze wist niet eens wie ze zelf was, of ze zichzelf wel kon vertrouwen, laat staan dat ze van een volstrekt vreemde moest aannemen dat hij zijn ware aard aan haar liet zien. Het was wel duidelijk dat beide honden zo verward waren als wat. "Ik weet hoe je bent... Doe niet alsof." Vegas' kop schoot omhoog. Haar ogen staarden plots woest in die van de reu. "Ik dóe niet alsof," snauwde ze, niet meer proberend zichzelf in te houden om de gevoelens van haar gesprekspartner in tact te houden. "En je weet helemaal niet wie ik ben." Ze wierp hem nogmaals een vernietigende blik toe, en wendde daarna haar kop weer af. Stom beest.
"Kan me niet schelen," zuchtte Lawrence, nadat Vegas verder was gegaan met praten. "Je bent wie je bent, dat heb ik maar te accepteren." Nukkig en onwillig staarde het teefje voor zich uit. Ze wist niet meer precies wat ze moest doen, waar ze heen moest kijken, laat staan wat ze moest zeggen. Even schrok ze op toen Lawrence plots voor haar stond en haar in haar ogen probeerde te kijken. Waar ze ook heen wilde kijken, zijn ogen waren geen optie. Oké. Hij maakte duidelijk dat hij bij haar wilde blijven. Maar zij maakte toch wel degelijk duidelijk dat zij niet bij hem wilde blijven? "Lawrence," verzuchtte Vegas. Ze was van plan om alles eruit te halen wat ze in zich had, om de reu te laten weten wat haar ideeën waren over deze onzin. Ze begon met een pas naar achter te treden, zodat het gehijg van Law haar niet meer op haar zenuwen werkte. "Wat van de woorden 'ik wil niet bij jou blijven, en jij ook niet bij mij' snap je niet? Vertel het me gerust, ik ben bereid je alles haarfijn uit te leggen." Vegas keek de reu streng en doordringend aan. "Ik ben niet gemaakt om gezelschap om me heen te hebben." Moest ze hem gewoon maar vertellen wat daarvan de oorzaak was? "Vroeger kon ik het prima vinden met vrienden, tot ik ongeveer één jaar was. En wat daarna is gebeurd, daar hebben we het niet meer over." Ze klemde haar lippen op elkaar en wist dat Lawrence zou gaan vragen naar wat er dan was gebeurd, maar als hij wijs was, hield hij zijn mond. Het teefje had zich gewoon stil moeten houden, en keihard weg moeten rennen.

_________________


Laatst aangepast door Vegas op vr 11 jan - 8:44; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   vr 11 jan - 6:50

Vegas nam afstand, evenals Lawrence ook uiteindelijk deed. Waar was hij mee bezig? Hij duwde Vegas en hem zelf tot het uiterst, hij moest stoppen. Maar echter niet toegeven, niet over zich heen laten lopen. Lawrence kwam te zitten, terwijl zijn blik wegvaagde van Vegas. Zijn gedachtes begonnen zich op te stapelen, hij kon ze niet plaatsen. Maar hij wou Vegas er ook niet mee lastig vallen. Waarom zo’n drama? Waarom deed ze zo moeilijk? Lawrence keek weer op, moest opkijken toen Vegas sprak; ’ "Ik dóe niet alsof,’ Zijn ogen vormde kort spleetjes, waarna hij zijn schouder nonchalant ophaalde. Hij wist niet of hij haar moest geloven, maar aan de ene kant waarom zou ze liegen? Lawrence was wat door de war. ’ En je weet helemaal niet wie ik ben.’ Zijn blik vloog weer weg, ’Je bent Vegas’ Hij keek weer terug, met een wat plagerige blik in zijn ogen. Dit was misschien niet echt het moment voor geintjes, maar het was Lawrence en hij kon het gewoon niet laten. Hij negeerde haar vernietigende blik, en bleef haar zonder angst of emotie droogjes aankijken. Nogmaals had Lawrence een stap nader haar gezet, om duidelijk te maken dat hij niet wou dat ze weg zou gaan. Als hij aan een leven zonder Vegas dacht, was dat zwart een leeg. Het was zo raar. ’ Lawrence,’ Lawrence keek op naar Vegas toen ze zijn naam uitsprak, ’Hm?’ Mompelde hij wat nuchter. Ze zette een stap naar achter, terwijl Lawrence bleef staan. Waarom ontweek ze zijn aanrakingen zijn vriendelijkheid? ’ Wat van de woorden 'ik wil niet bij jou blijven, en jij ook niet bij mij' snap je niet? Vertel het me gerucht, ik ben bereid je alles haarfijn uit te leggen.’ Lawrence kauwde op de binnenkant van zijn wang, en dacht even na bij die worden waarna hij haar fijn zij; ’Het deel ‘ik ook niet bij jou’ niet..’ Mompelde hij tussen zijn tanden vandaan, ’Want ik wil namelijk wél bij jou blijven!’ Lawrence kwam te zitten, en bleef Vegas met een wat zielige bleek aankijken. ’ Ik ben niet gemaakt om gezelschap om me heen te hebben.’ Zijn ogen vervormde in een wat norsere blik, ’Dat is onzin..’ Gromde hij terwijl hij weg keek. ’Iedereen heeft gezelschap nodig..’ Het was waar, iedereen gewoon. Allemaal, alle wezens alle organisme hadden gewoon gezelschap nodig. Als was het van een soortgenoot of juist niet, het was gewoon een feit. ’ Vroeger kon ik het prima vinden met vrienden, tot ik ongeveer één jaar was. En wat daarna is gebeurd, daar hebben we het niet meer over.’ Lawrence slaakte een zucht, terwijl hij de blik van Vegas weer opzocht. ’Je maakt me nieuwsgierig.. Maar als je het er niet over wil hebben zal ik er niet naar vragen’ Hij lachte kort en krampachtig, waarna hij stil was.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Vegas
Admin
avatar


Posts : 1602
Ω : 385

Dog profile
Age: 4 years
Lifestyle: Guess I'm on my own again
Partner: Love. Naah, thanks.

BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   vr 11 jan - 9:02

Ondanks het feit dat Vegas duidelijk liet merken dat ze bloedserieus was en dus geen zin had in een grap, leek Lawrence zich hierdoor niet tegen te houden. Hij leek iets luchtigs proberen te maken van een ongemakkelijke situatie, tot grote irritatie van het teefje. Haar irritatie hoopte zich steeds verder op. Vroeg of laat zou het tot uitbarsting komen, dat was zeker. Nu was het alleen nog maar een kwestie van tijd. Waarschijnlijk voelde Law zich net zo, voordat hij in een monster veranderde. Alleen hij mocht zich niet laten gaan, en Vegas had er geen reden toe al die irritatie te laten voor wat het was.
"Want ik wil namelijk wél bij jou blijven!" Vegas slaakte een gefrustreerde zucht. "Snap je dan niet dat ik niet bij jóu wil blijven?" siste ze bijna onverstaanbaar tussen haar tanden door. Ze zei het meer tegen zichzelf, om haar doelstelling te herhalen, zodat ze hier niet van af zou wijken. "Iedereen heeft gezelschap nodig," ging hij verder. Het teefje moest zich inhouden om niet alweer iets tegen zichzelf te gaan mompelen.
Meteen wist ze dat ze haar grote klep dicht had moeten houden, toen Lawrence toegaf dat zij hem best nieuwsgierig maakte met het mysterie over haar verleden. Hij respecteerde, of leek het te respecteren, dat ze er niet over wilde praten, en vroeg er daarom ook niet naar. Tenminste, niet direct. Natuurlijk wilde hij weten wat er aan de hand was. Maar goed, als hij er niet om vroeg, kon Vegas het mooi laten rusten.
Een lange, ongemakkelijke stilte viel. Het teefje had geen flauw idee wat ze moest doen met haar houding. Moest ze iets zeggen, zoiets als een afscheid? Moest ze hem daarbij lief aankijken, of juist streng, zodat hij haar in ieder geval niet zou achtervolgen omdat het hem zou afschrikken. Hier dom blijven zitten was sowieso geen optie. Vegas haalde diep adem en blies het langzaam uit. Hoe kon ze dit mormel ooit van zich afschudden? Nee, verbetering: waarom kon ze hem niet achterlaten? Ze had nu wel duizend keer op kunnen zijn gestaan, weg kunnen zijn gerend en rustig verder kunnen hebben geleefd. Maar oh wee, haar leven zou eens zo makkelijk zijn.
Met een scherpe draai draaide de Australische herder zich om en zette een paar lusteloze stappen richting het water. "Ik weet het goedgemaakt," hoorde ze zichzelf zeggen. "Eén dag. Vandaag. En dan is het klaar." Ze staarde naar het water, waar enkele regendruppels in vielen en hypnotiserende kringetjes achterlieten in het eerst zo gladde wateroppervlak. Een korte blik op de lucht vertelde haar dat het niet lang meer zou duren voor er een helse stortbui zou losbarsten. "Dan ga ik mijn weg, en jij de jouwe. En waag het niet me dan nog eens tegen het lijf te lopen."

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://boundless.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Can you keep up? ~   

Terug naar boven Go down
 
Can you keep up? ~
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Boundless :: I HAVE NO BOUNDARIES :: FOREST OF DEATH-
Ga naar: