IndexIndex  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Monster.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Monster.   zo 17 jun - 3:09

Zijn hoofd laag bij de grond, en zijn tanden onbloot. Mort kon de spanning en de sensatie bijna niet meer aan. Maar hij hielt zich in, spande zo zijn spieren aan dat hij zich moest concentreren op het niet gesnapt worden. Hij voelde zijn prooi, rook zijn prooi, zijn doelwit zo weerloos tegenover Mort. Want het was een feit dat Mort met zijn macht zijn prooi vanaf deze afstand kon doden, zonder moeite te hoeven doen. Maar Mort hielt van het jagen, hij hielt van de sensatie en het gevoel van de adrealine die door zijn bloed en spieren schoot. Het was voor hem als een verslaving, een drugs, waar hij niet genoeg van kon krijgen. Mort tijgerde dichterbij, zijn adem inhoudend, want dat kon hij zolang nodig was, hij had immers geen zuurstof nodig. Enkel bloed om te overleven. En dat was wat hij aan het doen was, want zijn prooi was er niet om opgegeten te worden, maar om te ontdaan worden van zijn bloed. Mort zou ook deels het malse vlees weg eten, maar hij was kieskeurig en deed wat gedaan moest worden. Zijn ogen helderrood als de slagader die hij kon horen kloppen van het hert nog geen 10 meter bij hem vandaan. Mort oh zo onzichtbaar, hij was één met de nacht één met de schaduwen. Opgeslokt in de duisternis, wachtend tot het moment daar was om toe te slaan. En dat moment kwam spoedig, sneller dan ieder ander ooit had durven denken. Nog één stap, beheerst zette Mort die stap. Toen hij stevig op vier poten stond, als in een startblok klaar om weg te schieten spande hij zijn spieren aan en schoot hij als een kogel gericht op zijn doelwit weg. Duisternis trok om hem weg, en gunde hem de weg richting het hert. Een explosie van massieve snelheid, zo snel dat het hert niet te tijd had om weg te komen. Het kon enkel twee sprongen zetten en Mort had het dier al tussen zijn klauwen. Een ijzige schrille gil van het hert weerklonk door het bos, sneed door merg en been. Ieder ander die hier in de buurt was zou het gehoord hebben, en zou weten dat het moest maken dat hij weg kwam. Zo had Mort het hert tussen zijn vlijmscherpe klauwen, en trok hij het weerlose dier naar de vlakte. Met een smak en een doffe klap viel het op de grond, en zuchte het alsof hij wist dat dit het einde was. En dat was het ook. Mort schoot naarvoren, zijn ogen groot van de kick, van de adrealine. Hij rook het bloed, dat als een scherpe lucht onder de huid door zijn neus in gleed en hem riep. Mort opende zijn bek, en spande zijn massieve kaken aan. Hij bracht zijn bek om de hals, waarbij zijn hoektanden in de hals gleden. Door huid en spieren, waarna hij door de slagader heen prikte. Hij sloot zijn ogen en genoot, het moment was daar. Bloed guste onuithoudend uit het hert, zijn bek in. Hij dronk, en dronk. Het hert ademende diep in en uit, voor de allerlaatste keer. Het roerlose dier had het leven achter zich gelaten, en lag nu roerloos tussen Mort zijn kaken. Mort dronk het hert helemaal tot op de laatste druppel leeg. Voldaan zette hij een stap achteruit, bloed sijpelde over zijn lippen en zijn tanden waren donkerrood haast zwart zichtbaar. Hij voelde zich volzadigd, voorlopig zou hij geen honger meer krijgen. Het gevoel van snakken naar bloed was voor een tijdje weg. Tevreden kwam hij te zitten, en liet hij het bloed in zijn lichaam zijn werking doen. Later misschien nog zal hij wat van het vlees nemen, nu een moment van rust.

Inspiration soundtrack

The person knows who.


Laatst aangepast door Mort op wo 20 jun - 2:57; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Anael

avatar


Posts : 110
Ω : 30

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: The Faithfull Prayers [Alcapone]
Partner: you can't handle me sweetie

BerichtOnderwerp: Re: Monster.   zo 17 jun - 5:57

De zwart witte husky die de naam Anael droeg was weer ergens naartoe gegaan zonder dat ze eigenlijk werkelijk op de omgeving lette. Het gebeurde wel vaker. Maar ze vertrouwde volledig op haar instinct, haar instinct die opzoek was naar een nieuw dier dat een sterke schaduw had. Het trok Anael als een mot dat naar licht ging, ook was dat zo voor de kennis, ze wou altijd meer en meer weten, ontdekken. Zodat ze het later in haar geheugen kon opslaan, en het later kon gebruiken. En hoe meer ze wist hoe minder dingen haar nog konden verrassen. Tegenwoordig had ze al zoveel kennis bijeen geschraapt dat het moeilijk was om haar nog verbaasd te kunnen krijgen. Oke nu ze hier was is een hond dat al gelukt. Maar ze was nieuwsgierig naar nog meer dingen. Haar zintuigen prikkelden hevig. iets of beter gezegt iemand zijn schaduw was zo duister dat ze zich met moeite kon inhouden om niet er meteen naar toe te rennen. Nee ze zou straks gaan kijken ook al had ze de moeite om niet er als een bezetene erachter te gaan, onderzoeken en verkennen wie dit wezen was dat zijn schaduw zo overmeesterend was. Een heerlijke tintelen, bijna te vergelijken met drugs waar je maar geen genoeg van zou kunnen krijgen. NIet dat ze drugs heeft gebruikt, ze ziet mensen dat wel doen en Anael heeft gezien wat dat met die mensen doet, bah. Ze wil niet weten welke uitwerking dat op honden heeft. Verontwaardigd snoof ze bij de gedachten aan de mensen, die altijd maar denken dat ze je kunnen bezitten vertroetelen en verkleden alsof je een pop bent. Anael was gelukkig opgegroeid in het bos. Een bos dat vol met wilde beesten zat waardoor ze al van jongs af aan werd geleerd te jagen achter een prooi, en niet het prooi zelf worden. Even rekte Anael zich geeuwend uit en besloot toen toch maar eens degene te op te gaan zoeken waar die schaduw zo aanlokkelijk was. Haar staar liet ze ontspannen hangen terwijl haar ijsblauwe ogen de omgeving scande en ze dichter en dichter bij de andere hond kwam. Haar spieren waren ontspannen terwijl haar nieuwsgierigheid sterker werd, maar ze die simpelweg in bedwang hield. Al snel kwam de hond in haar zicht waardoor er een sierlijke grijns haar lippen tevoorschijnt kwam en daardoor half haar scherpe tanden ontblootte. Op haar gemak kwam ze tevoorschijnt terwijl de sluwe grijns op haar lippen bleef hangen."hallo daar." Sprak ze ijskoud met haar melodieuze stem."Je weet toch wel dat die schaduw van jou zo heerlijk ruikt" vervolgde ze terwijl hem aandachtig bekeek. Nam alles goed inzich op. en het kon haar niet schelen of hij dat merkte of niet. Hij was intersant vooral doordat zijn schaduw zo heerlijk smaakte naar duister.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Monster.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» {RPG} A monster calls
» Everyone is a monster to someone
» Monster
» Just a Monster

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Boundless :: I HAVE NO BOUNDARIES :: FOREST OF DEATH-
Ga naar: