IndexIndex  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 {{ This Just Feels So Soon // OPEN

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Avalyn

avatar


Posts : 158
Ω : 23

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Solitair
Partner: { I'm dead inside, bring me back to life }

BerichtOnderwerp: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   do 7 jun - 8:48

{{ T h i s J u s t F e e l s S o S o o n

Waar normaal de zon helder aan de hemel stond, hingen nu dichte, donkergrijze wolken die hun volledige lading massaal lieten vallen. Er was nauwelijks iemand buiten te vinden, en wie zich nog wel buiten waagde was en gekleed op de regen en liep zo hard hij of zij kon om een schuilplaats te bereiken. De zwerfhonden hadden waarschijnlijk ook allemaal een kartonnen doos opgezocht of een andere plek om zich tegen de regen te beschermen. Er was slechts één hond die wel buiten was, maar hier niet thuis scheen te horen. Haar vacht zag er wonderschoon uit, zelfs al zaten er modderspatten in en was ze zeikenat van de regen. Om haar heen hing een zoete shampoo geur. Ze bewoog zich voort in een gracieus soort draf, met een vreemd trekje wat schijnbaar een manier was om niet al te vies te worden. Helaas was het praktisch onmogelijk om alle modderige plassen te ontwijken en zaten er alsnog een hoop vieze vlekken op haar vacht.
Ze vertraagde haar pas toen ze dichter bij de fontein kwam. Ze was moe, voelde zich vies en was bovendien eenzaam. Waarom was ze ook alweer weg gegaan? Ze trok een vies gezicht toen ze zag hoe vies ze werkelijk was. Was ze maar thuis gebleven, binnen, voor de warme kachel. Maar nee, ze hadden haar verlaten.. Bovendien was de buitenwereld niet zó slecht, toch? Ze had vaak honden horen praten over de vrije buitenwereld. Waar je wild rond kon rennen zonder zorgen. Niet dat Avalyn zo dol was op rennen, maar het ging om het idee. Bovendien waren er zo veel andere dingen goed aan de buitenwereld. Ze kon er alleen niet op komen door het noodweer en de gedachte dat ze nu beter een schuilplaats kon zoeken.
Avalyn keek even goed rond. Haar oren hingen half voor haar ogen, maar ze kon nog goed genoeg zien om te herkennen waar ze was. Haar bek hing oncharmant open, maar ze was nog steeds uitgeput van het rennen. Voor een windhond had ze een behoorlijk slechte conditie. Tenslotte had ze geen conditie nodig om de prachtige hond te zijn die ze was. Rennen was simpelweg niet haar ding en dat zou het ook nooit worden. Ze moest zich nu maar bezighouden met het vinden van een schuilplaats. Avalyn slaakte een zucht en zette haar pas weer in.
“Wel, Avalyn, even je gedachten er bij houden,” zei ze zachtjes tegen zichzelf. “Je hebt de fontein nu gepasseerd en.. hebt eigenlijk geen flauw idee waar je heen moet.. Oh dear.” Haar kop zwaaide ze constant heen en weer om een beter beeld van de omgeving te krijgen. Echt werken deed het helaas niet. Natuurlijk zag ze vele steegjes, maar als de hond die ze was, was ze niet van plan om die toe te treden. Al voelde ze er ook weinig voor om in de regen te blijven staan. En wat ze al helemaal niet kon doen, was terug naar huis gaan. Wat zou het personeel wel niet van haar denken? Ze zou zeker ernstig gestraft worden. Zelfs met die beet waarmee ze door het hek was gekomen, zou ze hen niet van haar af kunnen houden, dat wist ze nu al. Ze was nu alleen en moest zich ook zonder hulp zien te redden. Even overwoog ze zelfs om de stad te verlaten, maar hoe modderig zou het hierbuiten wel niet zijn met deze vreselijke regenbui? Ze moest er niet aan denken om daar doorheen te moeten kuieren. Nee, voorlopig bleef ze nog maar even veilig dicht bij de menselijke bevolking. Als ze nu gewoon maar even een dak boven haar kop kon krijgen, al was het maar een kartonnen doos. Alles wat haar ook maar een beetje droog kon houden was nu welkom bij de doorweekte Saluki hond.

Note ;; Eerste RPG post op Boundless <3
Status ;; OPEN
Words ;; 633
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   do 14 jun - 10:24

Wat een weer heerlijk. Tenminste als je in de schaduw liep, want vol in de zon was het niet uit te houden. Even misschien, maar de kilometers die hij op een dag maakte ging dat hem zeker niet worden. Lawrence kon dan in de schaduw stiekem toch wel genieten, want het leven was goed voor nu. Hij heeft ups and downs gehad, maar nu verliep alles sinds kort weer op rolletjes. En Boundless, nam zijn verhalen waar. Er was genoeg eten, en gezelschap was er ook niet te kort. Al hoewel, de ontmoeting met Vegas had niet echt lekker gelopen. Maar er waren meer honden, vast en zeker een paar waarmee hij het wel goed kon vinden. Maar dan zou hij zich toch echt eerst over zijn onzekerheid heenzetten, hij haatte het wie hij was af en toe. Maar hij had het ermee te doen, want hij moest er 24/7 mee te wegen. En van zichzelf weglopen was onmogelijk, was hij achtergekomen. Proberen had weinig zin. Lawrence liep onder wat stoelen door, en wat tafels af en toe wat bomen. Om telkens in de schaduw te blijven lopen, het was als een soort van spelletjes. Ontwijk de zon, want zo dacht Lawrence. Plots dook hij in elkaar toen er een mens bijna over hem heen viel, ookal viel hij niet te missen met zo'n vrij groot postuur. Toch slaakte die domme mensen er telkens weer in om honden zoals hem vele andere pijn te doen, hoe dan ook. Vast niet alle, maar uit zijn ervaring kon hij alleen die verklaring af leggen. Lawrence twijfelde geen seconde en schoot weg bij het vloekende mens, dat zich waarschijnlijk ook de pleuris was geschrokken. Eerst rennend daarna in een drafje. Waar hij heen ging wist hij nog niet. Maar zeker uit de buurt van de drukke mensen plekken. Plots ving zijn oog een Fontein op, helemaal van steen met vormpjes en beeldjes erin. Die plek kwam nu echt perfect van pas. Zonder enige twijfel liep hij in hetzelfde drafje op de fontein af. Daar eenmaal bracht hij zijn bek boven zijn water, en bracht hij zijn tong naar buiten om vervolgens zorgvuldig van het frisse water te drinken. Heerlijk, dat gevoel van koud water in een warm lichaam. Lawrence was echter niet alleen, hij was zo gefocuust geweest op de fontein dat hij niet had gemerkt dan een andere hond hem al voor was geweest. Plots begon het te regenen, uit het niets. En dat verminderde zijn zicht naar de vreemde hond toe. Water verkoelde alles, heerlijk. Water droop van zijn vacht. Lawrence stopte met drinken en richte zijn blik nu op de teef, zijn hart begon al sneller te gaan. Bang dat hij weer iets doms zou zeggen. Hij was zo klunsig, echt een loser. Maar Lawrence begon normaal, zoals ieder gesprek begon. Met een simpele openingszin. Al snel vormde zijn lippen de woorden; 'Heerlijk die regen vind je niet?' Het was immers de hele dag bloody hot geweest, en deze regen maakte alles beter. Al bleek de Saluki teef niet echt blij te zijn met het weer, 'A-l-als je ond-er-derdak zoekt...' Komop Lawrence begin nou niet weer met stotteren. Hij kon zichzelf wel voor zijn lelijke hondenkop slaan. Lawrence verbeterde zichzelf, en herstelde zijn zin. Hij haalde diep adem en begon opnieuw, 'Als je onderdak zoekt, dan kan je het beste onder die boom gaan zitten' Zijn ogen straalde warmte en vriendelijkheid uit, evenals zijn staart die ligt kwispelde waarbij wat waterdruppels in de ronte glipte. Zijn mond vormde een lach, vriendelijk bedoelt. Want hij had immers niks kwaad in de zin, nooit.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Avalyn

avatar


Posts : 158
Ω : 23

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Solitair
Partner: { I'm dead inside, bring me back to life }

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   za 23 jun - 6:45



'Heerlijk die regen vind je niet?'
Avalyn trok een wenkbrauw op en keerde haar kop richting de stem die haar aansprak. Het enige wat ze zag, was een Duitse herder, die haar eerder nog niet opgevallen was. Ze was benieuwd of dit kwam omdat hij hier pas net was of omdat hij zo.. vergetelijk scheen te zijn. Avalyn was het wel gewend om omgeven te zijn door herders. Het waren immers populaire honden in shows, vooral die met de ‘gewone’ vachttekeningen. Zijzelf was echter meer onder de indruk van puur witte of puur zwarte herders.
Avalyn trok een bijna geïrriteerd gezicht naar de herder toen zijn woorden tot haar doordrongen. Heerlijk? Vond hij dit weer nou werkelijk acceptabel? Ze zei echter nog niks, want hij scheen niet klaar ze zijn met spreken. 'A-l-als je ond-er-derdak zoekt...' Avalyn wilde zuchten, met haar ogen rollen, zich omdraaien en weglopen, omdat deze hond duidelijk niet van haar niveau was, maar de woorden die hij sprak waren duidelijk genoeg te verstaan om haar verstand haar tegen te laten houden. Onderdak. Precies wat ze op dit moment het meeste wilde hebben. De Duitse Herder moest alleen het lef hebben om zijn zin af te maken. Avalyn had eigenlijk nooit naar honden omgekeken die geen stamboom hadden als die van haar, maar dat ze zo’n impact zou maken? Dat had ze nooit verwacht. 'Als je onderdak zoekt, dan kan je het beste onder die boom gaan zitten.'
Avalyn keek even naar de boom die hij bedoelde, maar was niet echt onder de indruk. Een boom? Dat was de beste oplossing? Natuurlijk zouden de bladeren wat bescherming tegen de gietende regen bieden, maar met zo hard als het nu goot zou het niet lang duren voor de bladeren doorzakten in het gewicht en het water alleen maar in dikke, koude druppels op haar vacht zouden belanden. Het zou slechts een tijdelijke oplossing zijn die al snel zou gaan irriteren, maar toen Avalyn weer naar de Duitse herder keek en de vriendelijkheid in zijn ogen zag, hield iets haar tegen om zijn voorstel compleet af te kraken. Zijn bedoeling was goed. Hij wilde enkel haar helpen, en hoewel hij misschien een ietwat ruwe start had gemaakt, kon ze het hem dat niet kwalijk nemen. Ze slaakte een zucht, schudde even wat water van haar kop af en sjokte met haar hoofd laag hangend richting de boom. Ze staarde enkele tellen naar de modderige grond er onder, om alleen maar een vies gezicht te trekken. Het was dat ze de herder niet wilde beledigen, dus besloot ze haar verstand de baas te zijn en te gaan zitten. Net toen ze haar achterwerk voorzichtig de grond had laten raken, schoot er een gedachte door haar kop heen. Waarom doe ik dit? Ze snoof, hief haar kop hoog op om duidelijk te laten zien dat ze van hoge afkomst was en stond weer op. Ze verdiende beter dan dit. Veel beter! Hoe stom was ze, dat ze puur omdat deze hond een vriendelijk gezicht had, ze zich liet manipuleren om werkelijk op de vieze, modderige grond te gaan zitten? Ze kon op zijn minst een kussen krijgen, of anders een normaal dak boven haar kop. Ze keerde haar blik enkele tellen naar de Duitse herder toen ze begon met spreken. “Verwacht je werkelijk dat ik dit accepteer?” Ze schudde nogmaals wat druppels van haar kop af. “Een hond met een stamboom en prijzencollectie als ik verdient op zijn minst een normaal dak, dat niet constant enorme druppels op haar vacht laat vallen. En laat me niet beginnen over de modder. Ik heb een flink eind gelopen en heb al genoeg troep in mijn vacht. Ik wens een warm bad, niet heet maar ook niet koud, en niet eens perse met zeep, zolang het de modder maar weer van me af kan spoelen. En als je dan toch bezig bent, is een kussen ook geen overbodige luxe, of een zijden deken of twee.” Halverwege was Avalyn heen en weer gaan ijsberen, en na al haar klachten te hebben gedaan keek ze weer naar de Duitse herder. Ze had een strenge blik: geen teken van medelijden of iets wat er op duidde dat ze zelf al haar eisen zou vervullen was te zien. Ze was weliswaar doorweekt en modderig, maar elk hond met ook maar een beetje verstand herkende een hond van haar niveau. De herder had beter moeten weten dan haar een plek onder de boom aan te wijzen.

Note ;; Sorry dat je moest wachten, ik moest me echt even op school concentreren >3<
Words ;; 747
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   di 10 jul - 1:47

Wat een type. Apart. Maar niet dreigend. Deze teef hielt duidelijk van het luxe leven als mensen hond. Tenminste zo zag hij het. Zo leek het hem in alle opzichten die hij had gezien . Het werd hem ook nooit makkelijk gemaakt, eerst een teef die op alles een antwoord had, en die aardig zijn monster op de proef had gestelt. En nu een teef die zich gedroeg als een prinses. Lawrence slaakte een vermoeide zucht. ’Verwacht je werkelijk dat ik dit accepteer?”Lawrence trok ligt een oog op, ’Het spijt me ik had niet verwacht dat je wat luxers in gedachten had...’ Lawrence bekeek de langharige model achtige hond. ’Een hond met een stamboom en prijzencollectie als ik verdient op zijn minst een normaal dak, dat niet constant enorme druppels op haar vacht laat vallen. En laat me niet beginnen over de modder. Ik heb een flink eind gelopen en heb al genoeg troep in mijn vacht. Ik wens een warm bad, niet heet maar ook niet koud, en niet eens perse met zeep, zolang het de modder maar weer van me af kan spoelen. En als je dan toch bezig bent, is een kussen ook geen overbodige luxe, of een zijden deken of twee’ Lawrence geloofde het niet, maar bedacht zich en dacht over een andere plek na die misschien wat leek op haar wensen. Lawrence stond op, en liep richting een brandtrap die hij omhoog beklom. Hij hoopte dat de teef hem volgde. Lawrence kwam op een platuea en hielt daar stil, hij stond voor een gebouw, verlaten en al. Hij liep het gebouw binnen, de deur er eerst voor dienden buitenstaanders was eruit gebeukt en lag op de vloer. Evenals er overal krassen om de muur zichtbaar waren, ook zag je deuken en hele gaten in de muur. Lawrence wist hoe dat er kwam. Hij had het immers zelf gedaan, het leek wel alsof er een kudde wilde koeien was los geslagen. Lawrence liep de gang door een kamer in, daar stond een groot bed een bank en andere atributen die te vinden waren in een hotel kamer. ’Hopelijk voldoet dit aan je wensen?’ Waarom Lawrence dit deed? Tja, hij deed graag dingen om andere het naar hun zin te maken. Zomaar. Zo was Lawrence. Zo had hij het gevoel dat hij toch nog iets goed deed in het leven.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Avalyn

avatar


Posts : 158
Ω : 23

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Solitair
Partner: { I'm dead inside, bring me back to life }

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   ma 23 jul - 11:49


Wat had Avalyn daadwerkelijk van een straathond verwacht? Wat ze van elke hond met ook maar een beetje verstand verwachtte. Erkenning voor haar status en dus respect. De beste behandeling mogelijk, omdat dat nou eenmaal was wat zij hoorde te krijgen. De herdershond scheen niet helemaal aan deze verwachtingen te voldoen, zelfs niet nadat Avalyn haar wensen duidelijk had gemaakt. Ze wilde net haar kop schudden en weglopen, toen de herder opstond en haar schijnbaar een plaats wilde aanwijzen die op zijn minst beter was dan een druipende boom. Zie je wel, dacht Avalyn in zichzelf, wie een hoge status heeft, zal altijd krijgen wat ze verdient. Ze volgde met een tevreden uitdrukking de herder, de brandtrap op, tot aan het plateau. Daar besefte Avalyn dat dit helemaal niet aan haar verwachtingen zou voldoen. Ze kon van buiten af al zien dat dit gebouw verlaten was. De kachel was waarschijnlijk stuk, de vloer bedekt met een laagje stof. De herdershond stapte door de deuropening en met een bijna walgende uitdrukking volgde Avalyn.
Binnen was het niet veel beter. Deuken en gaten in de muren die Avalyn niet kon verklaren. Krassen op de vloer en over het algemeen een sombere en smerige uitstraling. Avalyn slikte haar walging weg en volgde de herder door een gang, naar een ietwat betere ruimte. Hier stonden tenminste wat meubels, al stelde het niks voor bij het luxe spul dat Avalyn gewend was. Ze keek de Duitse Herder enkele tellen aan voor ze toch maar verder de kamer in stapte. Ze liep langzaam en voorzichtig, haar poten hoog optillend, alsof dat zou voorkomen dat haar poten nog viezer zouden worden. Ze keek enkele tellen verlangend naar het bed. ‘Het bed is verboden terrein voor honden!’ schoot er door haar kop heen. Want dat was het bed. Bij Avalyn’s oude thuis, had elke hond had zijn eigen bed, of eigenlijk een groot, zacht kussen en een paar dekens en kleinere kussens. Avalyn had zelfs haar eigen kamer gehad, met een prijzenwand en een slaapruimte en een kleine badkamer waar het altijd heerlijk naar bloemen rook. Ze was vrij geweest om het hele huis door te lopen. Echter mocht ze niet op het bed van de mensen, en ook niet op de bank, wat ze toch al beroerd vond slapen.
‘Hopelijk voldoet dit aan je wensen?’ Haar blik viel weer op de herdershond. Hij kende haar duidelijk niet. Hij wist niet hoe het leven bij haar werkte, hoe veel zij eigenlijk waard was. Hij had niet door dat, op de boom na, dit waarschijnlijk het laagste aanbod was dat iemand haar had kunnen doen. Maar ze besloot het te accepteren. Ze knikte, wierp toen nog een moeilijke blik op het bed en zette zich toen af om het ondenkbare te doen: ze ging op het bed liggen. Met natte, modderige vacht en al. Meteen toen ze de lakens aan haar poten voelde, had ze er spijt van. Het voelde verschrikkelijk om zonder zich eerst grondig schoon te kunnen laten maken op verboden terrein te gaan liggen. Maar ze liet zich moeizaam toch zakken, en legde zelfs haar kop naast haar poten. Maar voor ze haar ogen sloot en een poging tot slapen zou doen, viel haar blik voor de zoveelste keer op de herder en wist ze dat ze nog iets anders moest doen. Diep ademde ze in en uit.
“Wel?” sprak ze. “Kom je er nog bij?” Ze tilde haar kop op, zodat ze hem bijna uitnodigend aankeek.
Bijna.



Note ;; Lolol samen in bed *wenkbrauwwiebel*
Words ;; 582
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Floor

avatar


Posts : 81
Ω : 30

Dog profile
Age: 2 jaar en 9 maanden
Lifestyle: Groepsdier [The ancora pack]
Partner: Love can not find me

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   vr 27 jul - 22:10

Glimlachend keek Floor toe, ze mocht die reu wel. Maar ze had niks met van die mensen honden, die dan ook nog eens kleren aan moesten, en dan heel mooi moesten lopen. Ze vond dat ze van jezelf al mooi bent. Ze sprong uit de schaduw en rende naar de boom, ze moest niet al te nat worden natuurlijk. Halverwegen stond ze stil, ze merkte dat de herdershond de poedel- zoals zij haar noemde- meenam. Floor zocht de schaduw op en volgde de honden, ze was benieuwd waar ze heen gingen. Dat mocht best, vond ze, kijken waaar anderen heen gingen. Waarom zou het eigenlijk verboden zijn. Op een afstandje volgde ze, plots gingen de honden een afslag in. In een drafje rende Floor ze achterna. Adrupt stond ze weer stil, ze wou het niet voor hun verpesten, dus liep ze snel door. Toen ze voor het hoekje van de afslag stond, voorzichtig keek ze het hoekje om. Ze zag nog net dat de poedel een deur inging, aan het eind van een soort drug. Voorzichtig ging ze de trap op. Misschien was hier wel een val! Ongedeerd kwam ze boven aan, voorzichtig keek ze om het hoekje van de deur. Voorzichtig schudde ze zich uit en stapte snel naar binnen, haar achterwerk stond immers nog in de regen. Floor liep door een stoffig oud huis. Als ze een stap zette, bleef haar pootafdruk in het stof staan. Er zaten scheuren en gaten in de muur, ook zaten er krassen op de tegels, bij sommige was er zelfs een stuk af. Voorzichtig liep ze door, terwijl ze de ruimte om haar heen bestudeerde. Het was een verlaten mensen plaats! Plots botste ze tegen een muur op, ze kon nog net een jank onderdrukken. Floor zag dat ze voor een deur stond, nouja, het was niet meer dan een plank met een groot gat. Voorzichtig zette ze een stap naar voren. Plots viel er een druppel op haar neus, geschrokken deinsde ze achteruit. Het plafond was lek, merkte ze. Dapper liep Floor door het gat, en daar stond de herdershond, voor en deuropening. Ze wou naar achteren, maar botste tegen de deur. Nee! Hij had haar gezien! Zo stijd als een plank bleef ze stilstaan. Het was een zwerver, dat had ze nu wel gemerkt. Die konden honden makkenlijk vermoorden, door het zwerven waren ze sterk, hartenloos, en taai geworden. Wat zou er met haar gebeuren!?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   za 4 aug - 23:58

Nog nooit eerder had hij een hond zoals deze teef meegemaakt, niet in een negatieve zin, nee dat zeker niet. Ze stelde zich aardig op, en dan kon hij van vele andere honden die hij had ontmoet niet zeggen. Even flitste de gedachte weer terug naar Vegas, alles wat fout had kunnen gaan was toen fout gegaan. Ze had erom gevraagd, maar Lawrence had zich in moeten houden, en dat was hem niet gelukt. Daarom haatte hij zichzelf, hij wou andere geen pijn doen, hij haatte het wat hij was. Een force zou goed moeten zijn, zou andere moeten helpen in een goede zin gebruikt moeten worden, maar dat alles kon je van zijn force niet zeggen. Lawrence keek de kamer rond voor de ruim 100ste keer, hij was hier vaak. Kwam hier tot rust, liet alles over zich heen komen wat er de komende dagen gebeurd was. Maar nu had hij de teef hier heen gebracht, enkel omdat, hij haar een dak boven het hoofd wou bieden. Lawrence deed graag een ander plezier, je kon hem wel het zorgzame beschermende type noemen. Nooit zou hij iemand kwaad kunnen doen, echter wel het monster in hem dat totaal het tegenovergestelde van hem is. Iets was opvallend slaakte hij een zucht, waarna zijn ogen naar die van de teef zochten. Hij had ze gevonden, Lawrence bracht zijn oren wat naar voren toen hij luisterde hoe ze sprak. ’ Wel?’ Lawrence bracht zijn oren nog iets naar voren, ’Kom je er nog bij?’ Zijn ogen werden groot, meende ze dat? Dit was iets totaal onverwacht, iets wat hij nooit had verwacht van iemand zoals haar. Lawrence opende zijn bek, maar woorden kwamen er niet uit. Hij twijfelde, maar bedacht zich ook waarom niet, het kon toch geen kwaad. Lawrence spande zijn spieren en sprong naar het bed, waar hij soepel naast de teef lande. Op het bed liet hij zich door zijn poten zakken en kwam hij naast haar te liggen. Hij draaide zijn hoofd zo dat hij haar aankeek, ’En met wie mag ik het bed delen?’ Zijn stem vriendelijk, maar toch nog wat twijfelend en onzeker. Want deze situatie had hem gewoon ligt van zijn stuk gebracht. Lawrence zijn kop schoot plots overeind, een geur trok zijn aandacht. Een geur die een hond vormde, hoe… Enkel hij en waarschijnlijk nu ook deze teef wisten hier te komen. Dan moest deze teef hun wel gevolgd zijn. ’Waarom ben je ons gevolgd?’ Vroeg hij dan ook meteen, iets wat wantrouwig maar zeker niet dreigend. Hij bekeek de blonde Golden Retriever die duidelijk bang overkwam. Lawrence bleef roerloos liggen, ook wel benieuwd hoe de teef op de komst van de andere hond zou reageren.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Floor

avatar


Posts : 81
Ω : 30

Dog profile
Age: 2 jaar en 9 maanden
Lifestyle: Groepsdier [The ancora pack]
Partner: Love can not find me

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   zo 5 aug - 2:59

Even bleef ze roerloos staan. 'Eehm, tja ik eeh..' Stamelde ze, waarom was ze hun gevolgd? Ze wist het zelf niet eens.. Floor keek het pand rond, in de hoop een oplossing te vinden. Ze zag een muisje dat nieuwsgierig zijn holletje uit kwam. Even keek ze er naar, dat was het! ‘ Nou, ik was gewoon nieuwschierig!’ Oei! Klonk dat niet wat té enthousiast? Ze was natuurlijk hartstikke blij dat ze een antwoord had, maar dan zou ze dat wel moeten verbergen. Iets om zichzelf aan te leren. Voorzichtig zette ze een stapje naar voren. De hond had het aardit bedoeld hoorde ze. Ze bekeek de twee honden, waar ze niet goed de tijd voor had gehad. De ‘poedel’ was langharig en goudblond, ze had een bruine snuit. De hond was een bruine herder, er zaten wat zwarte en wat lichtere details in zijn vacht. Haar bruine ogen zochten de kamer rond, opzoek naar iets intresants, dat was er niet te vinden. ‘ Dus jullie leven hier?’ Vroeg ze, het klonk niet afkeurend, ze moest de honden wel te vriend blijven. Ze was immers in hun terrein. Het was vast en zeker een tijd geleden dat hier tweepoten zijn geweest. Floor voelde zich hier niet op haar gemak, het was gesloten en kil. Het betonnen plafond maakte het er niet vrolijker op. Hopelijk was ze snel weer buiten, dan wel in de stromende regen, maar buiten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avalyn

avatar


Posts : 158
Ω : 23

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Solitair
Partner: { I'm dead inside, bring me back to life }

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   ma 13 aug - 5:30

De verbazing op het gezicht van de Duitse Herder amuseerde Avalyn. Het was precies de emotie die ze had verwacht. Tot nu toe was Avalyn niet bepaald aardig geweest en hoewel de kwaliteit van.. nouja, van alles, haar tot nu toe was tegengevallen, kon ze op zijn minst een beetje aardig tegen de hond zijn die een poging had gedaan haar te helpen. Natuurlijk zou ze zo snel mogelijk op zoek gaan naar iets beters, maar voor zolang dit het beste was, zou ze het er mee moeten doen.
’En met wie mag ik het bed delen?’ Hij scheen voorzichtig te zijn, alsof hij geïntimideerd was door haar aanwezigheid. Waarschijnlijk was hij het niet gewend om in de buurt te zijn van een hond met zo’n status. Avalyn had zeker wel duidelijk gemaakt dat zij van een hogere klasse was dan welke straathond dan ook. Ze wilde haar bek openen om zich voor te stellen, toen de herder zijn aandacht op iets anders richtte. Nu zag Avalyn dat er nog een hond in het gebouw was. Even wantrouwde ze de reu die naast haar lag, maar hij leek verbaasder te zijn dat er nog een hond was dan zij zelf. Ze hield haar bek terwijl hij een gesprek begon met de teef. Het was een Golden Retriever, een ras waar Avalyn vaak mee te maken had gehad. Een zeer populaire hond bij wedstrijden. Atletisch, gehoorzaam en vriendelijk. Zelden had Avalyn er een ontmoet met ook maar een vleugje arrogantie. Er was er slechts één, die Avalyn had ontmoet bij een wedstrijd in Parijs, die werkelijk de houding van een waardige showhond had. Het was zonde dat ze uit Italië kwam en dus niet dezelfde taal als Avalyn had gesproken, anders hadden ze best een praatje kunnen maken. Beide Avalyn en de Golden Retriever hadden destijds de prijs van beste in hun soort gewonnen, en als die Golden Retriever niet had meegedaan, had Avalyn ook de eerste prijs van de categorie Grote Honden kunnen bemachtigen.
Vaagjes kreeg Avalyn mee dat de Herder de Retriever vroeg waarom ze hen was gevolgd. Haar antwoord was enthousiast, vrolijk, en bracht in Avalyn een walgelijk gevoel naar boven waardoor ze wel met haar ogen moest rollen. Retrievers waren gewoon niet het type hond waar ze graag mee om ging. Vervolgens vroeg de teef of dit was waar ze leefden en Avalyn moest zich inhouden om niet al te afkeurend naar haar te kijken. Ze stond op van het bed en sprong er af, om zich op haar eigen overdreven sierlijke manier uit te schudden. Vervolgens richtte ze haar aandacht op de teef.“Nee. Dit is slechts een tijdelijk onderkomen die ik zal verlaten zodra de regen is gestopt.” Ze keerde vervolgens haar kop richting Lawrence, waarbij haar uitdrukking meteen een stuk zachter werd, en toen ze weer sprak, klonken haar woorden opmerkelijk vriendelijker dan toen ze tegen de Golden Retriever was gericht. “Niet grof bedoeld, ik ben gewoon gewend aan iets.. met meer klasse.” Ze ademde ongemakkelijk diep in en uit, niet zeker of het kwam omdat ze de hulp van de reu aan het afkraken was, of omdat ze zich zo ergerde aan de aanwezigheid van de Golden Retriever.

Note ;; No offence naar Fleur, Avalyn is gewoon een trut D=
Words ;; 535

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lawrence
Moderator
ʙᴇᴀᴜᴛɪғᴜʟ ᴅɪsᴀsᴛᴇʀ
avatar


Posts : 283
Ω : 115

Dog profile
Age: 4 yeαrѕ.
Lifestyle: loѕт ғorever.
Partner: ғorever αloɴe.

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   do 16 aug - 0:54

Er gebeurde veel, te veel. Eerst had hij Vegas ontmoet, iets wat hem altijd bij zou blijven. Nu deze teef Avalyn, met een uitzonderlijk bijzonder karakter. Aardig, maar apart. En nu een vreemdeling die hun was gevolgd naar zijn schuilplek, tenminste dat was zijn schuilplek. Hij had hem graag met Vegas willen delen, en ook Avalyn was geen probleem. Maar achtervolgd worden daar had hij wel een bloedje hekel aan. Maar Lawrence bleef vriendelijk, wantrouwig maar vriendelijk. Dat was zijn karakter. Hij keek afwachtend naar de vreemde hond, ’ 'Eehm, tja ik eeh’ Stamelde ze, Lawrence begon ligt medelijden te voelen. Zulke situaties waren nooit fijn, hij herkende het in zichzelf. Vroeg. Nu minder, door een situatie van eerder leek hij totaal te zijn verandert. De situatie was dodelijk erg, maar wat eraan over is gebleven was positief goed. ’ Nou, ik was gewoon nieuwsgierig’ Enthousiasme was te horen, ’Nieuwsgierig hm?’ Lawrence keek wat bedenkelijk, hij vond het niet echt een goede reden om iemand te achtervolgen. ’Oké dan..’ Lawrence bleef liggen op het bed terwijl Avalyn eraf sprong. Hij kon eigenlijk wel zeggen dat deze vreemde hond een moment met Avalyn had verstoord. Maar het was gebeurd, en hij had geen afstandsbediening om de tijd terug te draaien. Helaas, want dan had hij wel geweten wat hij allemaal terug zou draaien. Het liefst zijn hele leven tot aan het moment waar zijn tweede persoon als monster werd geboren. Niet aandenken! Brulde hij naar zichzelf, enkel aan denken was een uitnodiging om naar buiten te komen. ’ Dus jullie leven hier?’ Lawrence opende zijn bek om te spreken, maar Avalyn was hem voor. ’ Nee. Dit is slechts een tijdelijk onderkomen die ik zal verlaten zodra de regen is gestopt’ Lawrence knikte instemmend mee met Avalyn, die met een zachte blik naar hem omkeek ’Ik wel.’ Plakte hij erachter aan om duidelijk te maken dat dit zijn territorium is. ’ Niet grof bedoeld, ik ben gewoon gewend aan iets.. met meer klasse.’ Sprak Avalyn. Lawrence kon een lach niet onderdrukken, en geloofde graag wat Avalyn zojuist had gezegd. Lawrence plaatste zijn massieve kop op zijn voorpoten, en keek van Avalyn weer naar de Golden Retriever vreemdeling, ’Zeg hond, wat is je naam?’ Zijn woorden vriendelijk, maar toch wat dringend. Hij liet zijn kop nog steeds rusten, de teef doordringend aankijken. Ze mocht zich best ongemakkelijk voelen, ze bevond zich immers ergens waar Lawrence liever niet wou dat ze was. Gelukkig voor haar dat Lawrence het zachtaardige type was.

_________________
LAWRENCE
"Fear is not real. It is a product of thoughts we create. Do not misunderstand me. Danger is very real. But fear is a choice."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://www.atherny.actieforum.com
Floor

avatar


Posts : 81
Ω : 30

Dog profile
Age: 2 jaar en 9 maanden
Lifestyle: Groepsdier [The ancora pack]
Partner: Love can not find me

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   do 16 aug - 3:13




“Nee. Dit is slechts een tijdelijk onderkomen die ik zal verlaten zodra de regen is gestopt.” Het was een zin met iets snauwerigs, Floor mocht haar niet.. ’Ik wel.’ Voegde de herder er aan toe. Ze opende haar mond om iets terug te zeggen, maar de poedel was al weer begonnen. Spottend bekeek ze haar. “Niet grof bedoeld, ik ben gewoon gewend aan iets.. met meer klasse.” Vertelde ze de herder vriendelijk. ’Zeg hond, wat is je naam?’ Het klonk dringend, maar toch ook weer vriendelijk. Had hij het tegen haar? Ja, hij keek haar verwachtingsvol aan. ' Mijn naam is Floor.' Ze merkte dat de hond het niet geweldig vond dat ze hier was. ' Ik kan wel weggaan hoor!' Zei ze snel, het was immers het terrein van de hond, niet van haarzelf. Zij zou hem nog wel vinden. 'Goedzo, daar zijn je manieren dus.' Floor had vaak last van dat ene stemmetje in haar hoofd. Het had altijd kritiek op haar, dit was het enige wat op een complimentje leek, eigenlijk was het een soort duiveltje. Ze negeerde het stemmetje en keek naar de honden. Het kletteren van de regen leek harder dan daarvoor, ergens in de verte hoorde ze gerommel. Floor stond op en liep richting de deur, ze wist het antwoord al. Maar wist dat de hond het niet zou willen zeggen, deze hond was aardig, aardige honden dachten dat ze anderen zouden kwetsen door dat te vragen. 'Wacht maar niet op een antwoord, hij is toch maar een watje dat niks durft. Als je zou wachten tot hij aan je zou vragen te vertrekken, zou je allang dood zijn.' Spotte het duiveltje.


Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avalyn

avatar


Posts : 158
Ω : 23

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Solitair
Partner: { I'm dead inside, bring me back to life }

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   do 30 aug - 12:03

De Herder vroeg de Golden Retriever om haar naam, die zich vervolgens voorstelde als Floor. Avalyn hield haar blik even op haar gefixeerd. De reu had haar ook om haar naam gevraagd, maar toen waren ze gestoord door de Golden retriever en had Avalyn niet de kans gehad om te spreken. “Laat ik me dan ook maar even voorstellen.. Mijn naam is Avalyn, ik ben van het Saluki ras en ik heb in mijn leven al meer prijzen gewonnen dan jullie bij elkaar ooit zullen zien.” Haar houding was vol van trots en arrogantie. Het gaf een raar gevoel om contact te hebben met straathonden. Avalyn had er eerder eigenlijk nog niet over nagedacht. Tot nu toe had ze haar hele leven doorgebracht met volbloed honden die alleen de straat op gingen met hun eigenaren om hun behoeften te doen. Er op leven zou geen van hen ooit aan kunnen denken. Avalyn had er ook nooit aan gedacht, tot enkele dagen geleden. Echter was ze niet in staat geweest om zich een goed beeld te scheppen van hoe het zou zijn. Hoewel ze wist dat de straathonden armoedig leefden, had ze verwacht dat ze haar zouden aanbeden als een godin. Zij wist wat echte kwaliteit was en hoe je echt kon leven. Ze had zich ingebeeld hoe ze haar smeekten om het luxueuze eten wat Avalyn altijd kreeg en hoe zij het voor de straathonden zou halen uit haar huis. Pas toen ze daadwerkelijk op straat stond, besefte ze dat ze nooit terug haar huis in zou kunnen zonder haar nieuwe vrijheid te riskeren. En door de ontmoeting met deze twee honden, besefte ze ook dat huisdier-honden helemaal niet werden aanbeden door de honden die niet gewend waren aan een dak boven hun hoofd. Voor Avalyn was dat echter niet reden genoeg om zich minder zelfvoldaan te gedragen.

De Saluki draaide zich om en sprong weer het bed op. Het besef dat ze niet meer thuis was drong tot haar door. Hier waren regels niets waard. Je kon er beter het beste van maken, en in zo’n geval lag Avalyn liever op het bed dan op de harde grond. Ze hield ruimte tussen haar en de herdershond in, puur omdat ze zichzelf nog steeds als belangrijker zag en niet zomaar lichamelijk contact kon hebben met een straathond, zelfs al had hij zich zo aardig gedragen. In de showwereld moest je een persoonlijkheid hebben – nee, zijn, om iets te bereiken, en Avalyn ging er vanuit dat dat hetzelfde geval was bij het leven op straat.


Note ;; Excuses voor het slome posten, heb het nogal druk de laatste tijd T-T
Words ;; 424
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Floor

avatar


Posts : 81
Ω : 30

Dog profile
Age: 2 jaar en 9 maanden
Lifestyle: Groepsdier [The ancora pack]
Partner: Love can not find me

BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   za 15 sep - 6:28

Haar poten voelde loodzwaar, ze sleepte zich naar de plank wat ooit een deur was geweest. Floor had nog helemaal geen zin om te gaan, maar het moest wel. Ze was immers niet eens uitgenodigd en kwam al binnen. Ergens achter haar hoorde ze de poedel zich voorstellen, ze verstond er niet veel van, maar ze wou die naam ook niet weten. 'Goedzo, laat die arrogante kwal en haar vriendje maar lekker stikken.' Nu was Floor het wel deels eens met haar gedachten. Ze haalde diep adem en wrong zich door het gat in de deur, ze deed er extra lang over, in de hoop dat een van de twee nog zou komen en zou vragen of ze nog even wou blijven. 'Dag.' Riep ze zachtjes door het gat naar binnen. Langzaam draaide ze zich om en slenterde verder door de regen. Hoe zouden ze eigenlijk zwervers zijn geworden? De een was een showhond, dat merkte je duidelijk. Ooit was haar lichaam perfect geweest, maar waarom zou ze haar comfortabele leventje verruilen door het slapen onder struiken en eten in vuilnisbakken? De herder kon een huisdier zijn geweest.. Maar dat betwijfelde ze, hij leek er heel erg aan gewend te zijn. Al snel drupte de regen door haar dunne vacht heen, Floor rilde en begon in een drafje naar een struik te rennen, daar zou ze wel slapen. Dan ging ze morgen terug, om in deze regen naar huis te lopen, daar had ze echt geen zin in. Voorzichtig kroop je er onder, een paar kleine plasjes lagen onder de struik, maar het regende ietsje minder dan buiten het bosje. Was ze er maar gebleven, dan was ze tenminste droog, en had ze het een beetje warmer 'Dat zou fijn zijn..' Zuchtte ze tegen haarzelf. 'idioot! Waarom ben je niet daar gebleven!' Ja, waarom was ze niet daar gebleven.. De hele nacht spookte er van alles door haar hoofd, maar slapen deed ze niet, het regende 6 uur door, misschien nog wel langer. Toen het uiteindelijk stopte en er nog maar was de zon net op en was Floor kletsnat. Vlug kroop ze onder het bosje uit en schudde haar vacht. Snel zette ze haar tocht naar huis verder, daar zouden ze vast iets lekkers hebben, of ze zou onderweg iets vangen. En het was er wel wat warmer.

Note: Voor mij is het topic klaar.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: {{ This Just Feels So Soon // OPEN   

Terug naar boven Go down
 
{{ This Just Feels So Soon // OPEN
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Damn umbrella.. {OPEN}
» Woud spreuken opzoeken.
» Naptime~[Open]
» Linn's Setjes {{Open!}}
» | Open || So why care for these petty obsessions? |

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Boundless :: HOME, SWEET HOME :: FOUNTAIN-
Ga naar: