IndexIndex  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 ☼ I got the sun in my pocket

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mitch

avatar


Posts : 533
Ω : 71

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Left behind and falling apart
Partner: let's find love in a hopeless place

BerichtOnderwerp: ☼ I got the sun in my pocket   vr 25 mei - 23:33

Een rasloze hond baande zich een weg door het gebied. Zijn witte kop stond vermoeid van het reizen. De zon brandde op de zwart bruine vlekken die op zijn rug zaten. Mitch was mager, maar gespierd. Stapvoets liep hij door het stadje.Mensen liepen voorbij en besteden nauwelijks aandacht aan hem. Alleen een klein jochie kwam bij op hem af gerend. Mitch hield niet van mensen en likte zenuwachtig zijn lippen. Het toen het jochie hem wou aaien trok zijn moeder hem mee. Het kind begon fanatiek te protesteren en riep huilend ets naar zijn vader, die aan kwam gesneld met een troostend ijsje. Mitch zuchtte en liep weg van de mensen. Zijn ogen zochten de omgeving af terwijl hij neer plofte in de schaduw van een boom. Hij had zijn zusje nu al lang niet gezien. Er waren veel doden hier. Sommigen keken hem aan met die lege blik die hem, na al die maanden dat hij de doden kon zien, nog steeds rillingen gaven. Hij zag een oude vrouw achter een man aan lopen. De oude vrouw was dood, en werd niet gezien door de man. Wanhopig keek ze de man aan, die natuurlijk niet wist dat zijn geliefde voor hem stond. Mitch liet zit zakken en lag nu languit op de grond. Zijn forse kop lag op het koude beton. Toen zag hij haar staan. De kleine pup stond bij een ijscoman. Natuurlijk zag de man haar niet, ze was tenslotte ook dood en onzichtbaar voor normale stervelingen. Mitch keek om zich heen en blafte naar zijn zusje. Het pupje sprong op en waggelde naar hem toe. De mensen keken verbaast op toen hij kwispelend op stond om zijn onzichtbare zusje te begroeten. De meesten honden met een force konden hun force niet gebruiken in het bij zijn van mensen. Mitch was niet zo bang voor de gevolgen. Mensen zouden alleen maar denken dat hij een gestoorde zwerfhond was. Mitch keek in de zwarte ogen van zijn zusje. Het was jammer dat ze niet konden praten of elkaar konden aanraken. Maar haar aanwezigheid deed hem altijd goed. Grijnzend stond hij op en liep in de richting van de fontein. Mitch kon wat verkoeling goed gebruiken. Zijn vacht was dik en warm, al helemaal bij de zwarte vlekken was de hitte niet te verdragen. Het duurde daarom ook niet lang of hij stond in de fontein. Duiven vlogen op toen hij als een pup een beweging naar rechts maakte. Mitch kon soms best speels zijn, als hij er zin in had. Langzaam liet hij zijn witte kop onder water verdwijnen. Een tijdje bleef hij in het verkoelde water. Toen hij boven kwam zat zijn zusje op de rand van de fontein. Zij had geen verkoeling nodig, ze voelde namelijk niks meer. Soms vroeg hij zich af of ze nog vriendschap of liefde kon voelen. Hij dacht van wel aangezien ze altijd bij hem bleef. Als ze zich niet meer met hem verbonden had gevoeld was ze wel weg gegaan, toch? Langzaam ging hij zitten in de fontein. Het water kwam tot aan zijn schouders en was heerlijk fris. Bijna wou hij terug denken aan zijn pijnlijke verleden, maar hij schudde zijn gedachten weg. De nachtmerries die hem nachtenlang achtervolgde hoefde niet overdag een plaag te worden. Op zoek naar wat afleiding stond hij op de rand van de fontein. In de verte zag hij hoe een andere hond op hem af kwam lopen. Misschien kon het best grappig zijn om hem of haar te irriteren. Mitch was niet zo snel aardig tegen anderen. Meestal was hij erg sarcastisch. Langzaam ging hij liggen. Zijn staart lag in het water en ook zijn voorpoot bungelde gezellig in het frisse water. Naarmate de hond dichterbij kwam ging zijn zusje op in de lucht om haar heen. Zodra andere honden kwamen was ze weg. Ze hield niet van andere honden. Ze was, voor haar dood, ook nooit sociaal geweest. Mitch reageerde niet op haar verdwijning. Hij wilde niet gelijk prijs geven dat hij een hond met force was. Eerst moest hij maar eens uitvogelen wat dit voor een geval was. “Good afternoon.” sprak hij neutraal maar alert. Zin om bot te gaan doen had hij niet. Tenslotte hoefde niet iedere ontmoeting gelijk op een ruzie uit te lopen.
i e d e r e e n
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Penny

avatar


Posts : 279
Ω : 79

Dog profile
Age: 4 Years.
Lifestyle: Alone / lives with people
Partner: None yet

BerichtOnderwerp: Re: ☼ I got the sun in my pocket   ma 28 mei - 0:55

Penny liep door het stadje, ze was hier pas en was benieuwd naar de bewoners van van dit gebied. Penny zag een reu, hij was wit met zwart bruine vlekken. Hij was erg mager maar ook gespierd. Penny liep op haar tenen achter hem aan, hij had haar nog niet opgemerkt maar dat vond Penny wel fijn. Een klein jochie rende naar hem toe en wou hem aaien, maar zijn moeder trok hem mee. Het jongetje begon te huilen een kreeg als troost een ijsje. Penny likte haar snuit af, ze deed moeite om er niet op af te rennen en het ijsje uit zijn handen te trekken. Maar dan ontdekt de reu haar en Penny wou geen ruzie. Dus bleef ze op afstand. De reu ging in de schaduw liggen. Penny ging ook liggen, maar dan onder een struik zodat de vreemdeling haar niet kon zien. De vreemde reu keek om zich heen en blafte naar iets. Maar Wat, dat wist Penny niet, was hij gek? Ze hield haar kop scheef en keek geintreseed naar de reu. De mensen keken ook verbaast op toen hij kwispelend op stond. Penny keek even naar hen, maar ze was erg geintreseed in wat er voor haar gebeurde. Grijnzend stond hij op en liep in de richting van de fontein. Hij ging in de fontein staan. De hond keek naar iets, maar wat? Langzaam ging hij zitten in de fontein. Het water kwam tot aan zijn schouders. Penny wou dichterbij komen, ze stond op en liep naar hem toe. ach wat kon er nou gebeuren? “Good afternoon.” sprak hij neutraal maar alert. Penny keek hem een en bleef op afstand. 'Ook goede middag.' Zei ze alert.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mitch

avatar


Posts : 533
Ω : 71

Dog profile
Age: 3 years
Lifestyle: Left behind and falling apart
Partner: let's find love in a hopeless place

BerichtOnderwerp: Re: ☼ I got the sun in my pocket   di 29 mei - 6:36

Mitch kneep zijn ogen dicht tegen de zon, die recht in zijn ogen scheen. “well well well,” begon hij met een grijnsje. “En met wie hebben we hier te maken?” vroeg hij met een randje dominantie aan zijn stem. Terwijl zijn poot rustig door het water dobberde gebruikte Mitch te tijd om de teef in zich op te nemen. Ze was van zijn leeftijd en was goed gebouwd. Wat had hij toch weer een geluk, een teefje dat met hem kwam gaan praten. Het sarcasme droop van zijn lippen, en minachtend keek hij om zich heen. Een hond moest heel wat verrichten om indruk te maken bij hem, alleen de honden die het verdiende kregen respect van hem. Deze teef kende hij nog niet, dus kon hij ook nog niet zeggen of zij zijn respect waardig was. Langzaam drukte hij zich op van de grond en keek de teef doordringend aan. Zin om nog wat te zeggen had hij niet, dus besloot hij dit ook niet te doen. Rustig gaapte hij om duidelijk te maken dat hij zich alles behalve ongemakkelijk voelde. Zijn ogen zochten onopvallend naar zijn zusje, die hij nog steeds niet had gezien. Enkele anderen overledenen kwamen voorbij. De meeste keek hij niet aan. Hij had geen zin in verloren zielen die zich maanden aan hem vast hielden in de hoop terug te gaan naar de wereld van de stervelingen. Het was vreselijk om te zien hoe “leeg” die geesten waren. Sommigen konden haast niks meer. Het enige wat ze deden was een beetje voor kun uit staren met die enge blik van hun. Mitch schudde de gedachten van zich af en realiseerde dat hij wel erg lang had lopen staren in het “niets”. Anderen moesten is weten wat hij allemaal zag in dat zogenoemde niets. Het was angstaanjagend en wanhopig. Mitch kan de doden niet “beheersen” zoals anderen honden hun force kunnen beheersen. Mitch had gewoon de kracht van het zien van de doden. En de doden kon je niet “uit zetten” zoals je andere forces kan laten stoppen. Die geesten waren er altijd, ze zijn er nu ook en ze zullen nooit meer weg gaan. Het was een marteling maar ook een zegen. Nu kon hij zijn zusje zien, zijn lieve kleine bolletje op poten. Haar einde was tragisch geweest. Maar het feit dat ze bij elkaar konden blijven gaf hem troost.
/fail
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Penny

avatar


Posts : 279
Ω : 79

Dog profile
Age: 4 Years.
Lifestyle: Alone / lives with people
Partner: None yet

BerichtOnderwerp: Re: ☼ I got the sun in my pocket   do 31 mei - 1:59

“well well well,” begon de vreemde reu met een grijnsje. “En met wie hebben we hier te maken?” vroeg hij met een randje dominantie aan zijn stem. Penny keek hem aan, ze hoopte dat deze hond slim genoeg was om haar niet aan te vallen of te bedreigen. Penny liep naar de fontein en ging op de rand zitten. Ze was niet bang voor deze reu en dat was ze ook nooit geweest.'Mijn naam is Penny, en hoe heet jij?' Vroeg Penny nog steeds heel alert. Minachtend keek de reu om zich heen. Langzaam drukte de reu zich op van de grond en keek Penny doordringend aan. Rustig gaapte hij om duidelijk te maken dat hij zich alles behalve ongemakkelijk voelde. Penny zag dat hij naar iemand zocht, maar wie? Penny keek nu ook om zich heen.'Naar wie kijk je? Vroeg Penny op een beetje een sarcastische toon. Penny keek hem vragend aan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ☼ I got the sun in my pocket   

Terug naar boven Go down
 
☼ I got the sun in my pocket
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Boundless :: HOME, SWEET HOME :: FOUNTAIN-
Ga naar: